Dag 1

De noordelijke route naar Elst

Iedereen heeft zo zijn beeld en gedachte gecreëerd van hoe het is om deze barre tocht te lopen. 160 kilometers en voor de bikkels 200 kilometers die met de voet afgelegd moeten worden. Je hoort dat het bloed, zweet en tranen is, blaren lopen, blaren die doorgeprikt moeten worden en mensen die van spierpijnen niet meer normaal kunnen lopen.

Om hier toch een mening over kunnen te geven heb ik in december 2007 heel stoer geroepen dat ik dit ‘wel even ga lopen’!! Samen met een tante (Jeannet) en haar buurvrouw (Irene) zijn wij deze uitdaging aangegaan en zijn wij onderdeel van een team geworden, datat loopt voor Edukans om een onderwijsproject in India te realiseren.

Daar gingen wij vanmorgen, met zijn negenen in een busje, vroeg in de ochtend, vonden wij! Teun, onze bikkel is de enige die de 50 km aandurft en moest (jaja) om 3.15 uur weg om vervolgens om 4.00 uur te kunnen starten. Wij mochten nog uitslapen tot 4.30 uur om daarna een busje vol te laden om rond 6.15 te gaan lopen. Eenmaal daar aangekomen lijkt het helemaal geen 6 uur in de ochtend, iedereen rond het Wedren is wakker en aanwezig, er is muziek en er is volop eten en koffie te krijgen. Snel maar van start gaan, we moeten nog een hele dag. En ja, om 6.30 liep ik onder de start-boog door, heb ik mijn pasje laten scannen en ik kon niet meer terug! Ik heb er nog een vreugde- (of adrenaline) sprongetje van gemaakt: Nu moet ik toch echt gaan lopen! Nu moet ik aan iedereen laten zien dat ik vrijdag heel over de Via Gladiola kan komen.

Het is haast onwerkelijk dat er voor én achter je zoveel mensen lopen, dat je de koploper en de hekkensluiter niet eens kan zien. Beter gezegd, overal waar je voor of achter je kijkt zie je mensen lopen, hele wegen vol en ook geen enkele onderbreking in deze onmens grote polonaise. Het gaf mij vanmorgen een enorme kick om hier deel van uit te maken, over de Maas-brug heen waar je de golvende mensenmassa voor je naar beneden ziet lopen, het zonnetje op ziet komen en warm voelt worden en om de golvende mensenmassa achter je de brug op ziet klimmen.

Nog vreemder is dat er mensen zijn die nog steeds (de nachtbrakers) wakker zijn, dronken zijn en jou heel veel succes toe wensen met onder andere de volgende kreten: ‘Je bent er bijna’ en ‘Nog maar 157 kilometers’. Gelukkig komen er in de dorpjes waar je even later passeert, nuchtere mensen die speciaal voor jou opgestaan zijn, muziek aangezet hebben en snoepjes en komkommer uitdelen. Dit is een soort carnavalsoptocht waar je langsloopt, en welke 40 kilometer lang is! Ik vond het in ieder geval genieten om dit mee te maken!

En 1 troost, er komen nog 3 van deze gezellige (en natuurlijk vermoeiende en zware) dagen aan! Dus hup, nu allemaal op 1 oor!

Fanny van Eijden