Dag 9

Door: Karin Krouwel

Voor
Een les helemaal zelf bedenken, tja wat kies je dan. Na lang wikken en wegen valt mijn keus op drama. Samen met mijn drama docent van de PABO heb ik een les samengesteld, rondom emoties. We hebben rekening gehouden met het niveau, met een grote groep kinderen en de minimale beschikking over materialen.

Mijn verwachtingen zijn niet al te hoog, want zullen ze drama wel kennen? Zullen ze zich durven uiten tegenover mij en leeftijdsgenootjes? Snappen ze waar ik naartoe wil?

Tijdens
Het is een geweldige ervaring, ik geniet enorm en de kinderen ook, dat weet ik zeker. Om de les te starten kom ik overdreven blij binnen. Vervolgens ga ik steeds met een kind naar buiten, om vervolgens boos, bang en verdrietig terug in de klas te komen. De andere kinderen moeten raden welke emoties wij tonen.

Ze moeten erg lachen en staan allemaal te popelen om mee te doen. Na deze opdracht gaan we klassikaal de emoties oefenen. Hoe kijk je als je een beetje blij bent? Hoe kijk je als je nog blijer bent? Hoe kijk je als je super blij bent? De kinderen staan te springen in de klas.

Ik ben best wel zenuwachtig voor deze les, maar naarmate de les vordert voel ik dit gevoel van me afglijden en maakt het plaats voor nog meer enthousiasme.

Voor het laatste onderdeel gaan de kinderen zogenaamd foto’s van elkaar maken. Ook tijdens deze les komen de emoties terug. Zo moeten ze bijvoorbeeld een ‘foto’ maken waarop de andere kinderen bang kijken. Ze krijgen wat tijd om te oefenen, waarna ze het aan de hele klas tonen.

Na
Als je me vraagt wat het aller mooiste moment was van deze les, dan is dat zeker het moment dat ik zo blij binnen kwam lopen. Al die gezichtjes, zo verbaasd, blij en verrast mij te zien. Hierdoor kreeg ik nog meer adrenaline om de les te laten slagen en dat is gelukt. Het deed me goed om de kinderen zo bezig te zien, deze les zal me altijd bij blijven. Een mooie les die ik zeker ook in Nederland nog eens zag geven.

Door: Rik Meester

Op maandag 24 oktober 2011 is het zover: de clash tussen Kenia en Nederland. De strijd vindt vriendschappelijk plaats op het sportveld van de TTC en wordt gevoerd op het gebied van volleybal en voetbal. De schrijver van dit artikel heeft meegedaan met voetbal, dus nu gaan jullie over voetbal lezen. Het wordt al gauw duidelijk dat beide teams met een missie op het veld komen: winnen. Buiten het veld zulke goede ‘twins’, in het veld is daar niets van te merken. Daarover later meer. Ik zal starten met de opstelling van Nederland.

Oranje start in een behouden 5-3-2 systeem. Van keeper tot spits; Balvers, Honing, Wilson, De Groen, Mikhout, Berendsen, Janssen, Meester, Pinedo, De Keijzer en Van den Hurk. Zoals verwacht zoekt Kenia de aanval over de flanken via sterspeler ‘Dibi’. De Keniaanse Messi. Berendsen, de verbeterde versie van Jaap Stam, heeft het lastig met Dibi. Het is moeilijk te zeggen wie nou wie in de zak heeft. Het ‘blok’ op het middenveld wordt gevormd door Pinedo (met de speelstijl van Edgar Davids uit zijn gloriedagen) en Janssen.

Janssen, de kilometervreter uit Limburg is overal te vinden en de Kenianen kunnen geen vat op hem krijgen. Vaak wordt Janssen gedekt door twee Kenianen, dit maakt ruimte voor het brein, Meester. Meester neemt de taak op zich om de aanvoer naar de voorste linie te verzorgen. In de spits dus ‘de Keizer’, de sluwe spits uit de Klossenstraat. De aanval wordt gecompleteerd door Van den Hurk, die nog het meest te vergelijken valt met Dennis Rommedahl: snel en fanatiek, maar weinig doeltreffend.

Weer verder met de wedstrijd, het scoreverloop start in het nadeel van Nederland. De Kenianen blijken fris te zijn en weten het doel al snel te vinden. Meermaals schieten zij op doel, maar telkens staat daar de muur uit Alkmaar: Balvers. Nederland lijkt verrast door het felle begin van Kenia, maar dat verandert snel. Honing, Wilson, Pinedo en Mikhout nemen het voortouw en Kenia wordt langzaam maar zeker teruggedrongen. De Nederlandse leeuwen blijken in staat om de snelle en balvaste de Keijzer te bereiken en dat levert resultaat op door middel van een goal. Een snelle uitbraak over meerdere schijven wordt de Kenianen te veel.

Rust.

De tactiek wordt nog eens goed doorgesproken en we kunnen de wedstrijd continueren. Nederland domineert en Kenia komt er nauwelijks aan te pas. Door hulp van de scheidsrechter, het slechte veld, de wind en de zon weet Kenia er toch nog een gelijkspel uit te slepen: 2-2.

Door: Viènna Brattinga en Kyra Hoogendijk

Om 14.15h Keniaanse tijd (lees 14.30h Nederlandse tijd) staan we klaar in onze sportoutfits om de Kenianen van het veld te smashen. Bij het veld maken we 2 teams: Holland – Kenia. De Kenianen zien er erg indrukwekkend en fanatiek uit met hun felle kleuren; staan wij hier in ons kloffie.

De zon verdwijnt achter de wolken, waardoor wij even in het voordeel zijn (want niet zo warm). We staan voor. We moeten allemaal even aan ons team wennen maar uiteindelijk tonen we goede teamspirit met overspelen (1-2-3…). Desondanks weten onze twin-studenten te winnen met 15-12.

Na de eerste wedstrijd zijn we er achter dat onze vooroordelen waar zijn; de Kenianen zijn erg fanatiek en de scheidsrechters houden zich goed aan alle officiële regels.

De tweede wedstrijd wisselen wij ons team en de Kenianen blijven met hun winning team staan. Ook nu doet iedereen zijn best en wordt er veel gelachen. Dat lachen mag voor ons helaas niet baten. Iris heeft zelfs haar duim ervoor opgegeven. Hij zit er nog wel aan hoor (maar wordt met verband bij elkaar gehouden).

De derde wedstrijd wordt alwéér gewonnen door de felle kleuren tegenover ons. Het is genoeg geweest, enough = enough!

Nu gooien we het hele zooitje door elkaar en maken we duo-penoti teams. Eindelijk winnen enkelen van ons (Hollanders, ja heus) een wedstrijd. Jeeej!!!

De laatste wedstrijd wordt in de regen uitgespeeld. Het is alweer 15.30h en we lopen met een voldaan gevoel, omdat het erg gezellig was en sommigen van ons zich lekker hebben uitgeleefd, terug naar de bus.

Door: Tom Berendsen

Vroeger was er een gigantische reus, deze was zo groot dat je het je haast niet voor kunt stellen. De reus vrat elke dag een aantal dorpelingen op. De koning van Kenia wilde daarom de reus het liefst dood hebben. Hij stuurde al zijn stoere ridders en onverslaanbare legers op de reus af. Maar deze sneuvelden allemaal. Toen loofde de koning een beloning uit voor degene die de reus wist te verslaan. Dit verhaal speelt zich af in een tijd dat de dieren en mensen nog een gemeenschappelijke taal hebben. De gevaarlijkste en grootste dieren probeerden ook allemaal de reus te verslaan. Dit was allemaal tevergeefs. Toen zeiden de termieten tegen de koning dat zij de reus konden verslaan. Dit zou alleen veel tijd gaan kosten. De koning was wanhopig dus hij liet de termieten hun gang gaan. De termieten groeven een gangenstelsel en maakten zo de grond steeds brosser en zwakker. De termieten groeven in verloop van tijd steeds dieper en dieper. Toen zij dachten dat ze diep genoeg zaten, lokten ze de reus naar de val. En met succes. De reus zakte door de grond, omdat hij te zwaar was voor de bros geworden grond. De reus probeerde zichzelf nog te redden door zich met zijn armen op te vangen. Hierbij duwde hij alle grond opzij. Echter, de reus kon zichzelf niet meer redden en stierf.

Dit verhaal vertelt hoe de Rift Valley is ontstaan. En als je die vallei met eigen ogen hebt gezien kun je je voorstellen hóe groot de reus moet zijn geweest.