Op donderdag staan de koffers om half 9 bij de bus. Terwijl wij ontbijten, laden de chauffeurs onze bagage op het dak. Kwart voor 10 rijden we weg. Het is een mooie rit met een lunch in Nukuru. Onderweg trakteert de natuur ons opnieuw! We spotten apen, giraffes, zebra's, gnoes en antilopes. Tegen zeven uur 's avonds arriveren we in het YMCA-hotel, waar we na het diner onze reis evalueren. Wat een saamhorigheid! De volgende dag bezoeken we Nairobits, een project in de grootste slum van Nairobi. We zijn onder de indruk. 's Avonds nemen we feestelijk afscheid, waarna we midden in de nacht wegvliegen. Op naar een warm onthaal op Schiphol.
Door: Nynke Stallinga
De reis zit erop. Ik ben weer in Nederland.
'Hoe was het?', vragen vrienden en familie. En ik zwijg of stamel. Wat kan ik antwoorden? Ik heb zoveel gezien. Foto's tonen maar een klein deel van wat mijn ogen hebben waargenomen. Woorden kunnen niet beschrijven wat ik allemaal zou willen zeggen. De geuren die de afgelopen twee weken mijn neus binnen drongen en de geluiden die ik elke dag hoorde kan ik op geen enkele manier duidelijk maken.
Wat dan?
Ik voel me verloren en heb het idee dat ik alles wat ik voel alleen maar kan delen met mijn reisgenoten. Zij weten wat ik bedoel als ik zeg dat we allemaal één zijn. Zij snappen dat ik het gevoel van verbondenheid, van vanzelfsprekende liefde voor elkaar en mijn openheid wil vasthouden.
En ik? Ik ben bang dat het niet zal lukken. Terwijl ik weet dat mijn leven nu is! Ik heb ervaren dat gisteren geschiedenis is. En dat morgen niet bestaat. NU is het moment om keuzes te maken. Ik sta op het punt om te bepalen wat ik belangrijk vind.
'Waar zijn we mee bezig, we geven lessen en zamelen geld in voor onderwijs, maar die centen kunnen veel beter naar de mensen in sloppenwijken', zei ik vorige week na het bezoek aan de slums in Eldoret. Maar ik begrijp nu dat onderwijs een duurzame vorm van ontwikkeling is. Dat kennis ervoor kan zorgen dat kinderen later werk hebben, waardoor ze uit de spiraal van armoede kunnen breken. Omdat ze in hun eigen geld kunnen verdienen.
En ik zie dat kennis ervoor kan zorgen dat Kenianen van verschillende stammen ervoor kiezen om vreedzaam met elkaar samen te leven in plaats van elkaars vee te roven en elkaars mannen om te brengen. Omdat ze weten en geloven dat er andere manieren zijn om in hun levensonderhoud te voorzien.
'Thuis kan ik niets doen. Het is uitzichtloos', zei ik vorige week nog. En wat als er toch mogelijkheden genoeg zijn? Ik zie nu dat het geld dat ik inzamel voor de projecten van NCCK en Nairobits écht van waarde is. De mensen van de beide organisaties hebben me gezegd e getoond dat ze vereerd zijn met ons bezoek, dat ze zich gesteund voelen.
Deze Onderwijsexpeditie was een bijzondere ervaring. Ik heb bijzondere mensen ontmoet; groepsgenoten, studenten. En mezelf! Ik keek in een spiegel en zag dat het in het leven gaat om liefde. Om oog hebben voor een ander. Om klaar staan voor elkaar.
Mijn aanwezigheid in Kenia maakte een verschil. Voor individuele Kenianen, voor studenten en leerkrachten die zich gekend voelden. Voor de leerlingen die gemotiveerd raakten om deze dagen wél naar school te gaan. En voor mezelf. Omdat ik ontdekte dat ik stroompjes kan verleggen, door gewoon te doen en te zijn – zoals de steen in het lied van Paul de Leeuw.
En nu ben ik weer thuis. Thuis in het comfortabele Nederland, bij vrienden en familie. Met 1001 mogelijkheden om iets te maken va mijn leven. 'Waar maak ik me hier druk om', zeg ik nu. 'Ik wil mijn vrienden en familie vaker laten weten wat ze voor me betekenen', zeg ik nu.
Geef me wat tijd om alle indrukken, gedachten en gevoelens op z'n plek te laten vallen. Kijk er niet vreemd van op dat ik af en toe wat afwezig ben. Dat ik in niets staar, ver weg met mijn gedachten. Dat ik soms ineens moet lachen of huilen. Dat ik niet weet wat ik kan antwoorden als je vraagt 'hoe het was'.
De uiteindelijke uitkomst is duidelijk. Wat ik gezien en meegemaakt heb, inspireert me om verder te gaan op het pad dat ik ben ingeslagen. De Onderwijsexpeditie als begin van nog veel meer moois. 'Er is geen weg terug', zeg ik. 'De weg ligt voor mij open.'
Ik ben ervan overtuigd dat het mogelijk is de wereld mooier te maken. Dichtbij huis en ver weg in Kenia. 'Be the change you wish to see in the world', zei Mahatma Gandhi. Ik kan ervoor kiezen om het verschil te zijn. En dat is precies wat ik wil. En het mooie is: er zijn nog veel meer mensen die dezelfde kant op willen. Ik ga mee!
Voeg reactie toe