Dag 9

• nederlands
• English
• Espanol

• Over Edukans
• Steun Edukans
• Onderwijsprojecten
• Scholenacties
• 10 Jaar

• Home
• Contact
• Login

• Dag 1
• Dag 2
• Dag 3
• Dag 4
• Dag 5
• Dag 6
• Dag 7
• Dag 8
• Dag 9

Reisdag: van Kampala naar Amsterdam

De groep vertrekt al vroeg naar Nederland: om 5:10 uur stijgt het vliegtuig op richting Nairobi (Kenia). Na een tussenstop vliegen zij daarna door naar Amsterdam. 's Middags om 16:20 hopen zij weer op Schiphol te landen.

Afscheid

Om kwart over één ’s nachts galmt een snerpende wekker door onze hotelkamer. We maken ons snel klaar, pakken onze tas voor de allerlaatste keer in en haasten ons naar buiten waar de bussen al staan te wachten om ons naar Entebbe te brengen. Voor de laatste keer geniet ik van de adembenemende sterrenhemel waarna ik de bus in stap. Zodra iedereen zit is het tijd om te vertrekken.

Voor de laatste keer schiet het Oegandese landschap aan ons voorbij. Herinneringen aan onze eerste dag drijven weer naar boven toen wij voor het eerst werden betoverd door dit uitzicht. Tijdens de rit slaat de vermoeidheid toe.

Als ons eerste vliegtuig opstijgt hoor je van alle kanten zacht: ‘Dag Oeganda’ en ‘Tot ooit’. De vlucht verloopt goed afgezien van wat turbulentie vanwege het slechte weer. We vliegen van Oeganda naar Kenia om vanaf daar naar Nederland door te gaan. Als we in Kenia aan komen moeten we een aantal uren wachten voordat onze volgende vlucht zou gaan. Samen met alle andere Going Globallers gaan we in een kleine wachtruimte zitten. Daar krijgen we vriendschapsboekjes. Kleine boekjes waar iedereen iets voor of over jou in kan schrijven. Vol enthousiasme begint iedereen te schrijven. Al snel is het tijd om ons laatste vliegtuig in te stappen.

Gedurende de vlucht gaan de boekjes nog steeds van hand tot hand. De sfeer is afwisselend. De een kan niet wachten familie en vrienden weer te zien terwijl de ander het liefst gelijk terug naar Oeganda zou gaan. De schrijfsels in de boekjes roepen allerlei emoties op. Van brullend gelach tot stil gesnik.

Na een lange vlucht landen we op Schiphol. De zenuwen slaan toe om iedereen weer te zien, maar ook om afscheid te moeten nemen.

We lopen richting de bagageband in volle afwachting van onze bagage. Alleen de tassen komen maar niet. Na een uurtje verschijnen dan toch de eerste tassen op de band. Als iedereen zijn tassen heeft is het tijd voor het afscheid.

Jan, onze begeleider, zegt dat we allemaal in een kring moeten staan.

‘Zo begonnen we; als onbekenden voor mekaar’

Jan zegt dat we elkaars handen moeten vast houden.

‘Zo werden we tijdens de reis; een hechte groep mensen’

 Jan zegt dat we ons moeten omdraaien.

‘En zo stappen we allemaal de wereld in; met de reis in onze harten en gedachten’

Bij bijna iedereen beginnen de tranen te vloeien waarna iedereen mekaar een dikke knuffel geeft. Vervolgens lopen we door de douane op weg naar onze vrienden en familie. Wat we niet wisten was dat zij al uren op ons stonden te wachten en waves stonden te oefenen.

Met een luid gegil, een bloemenkrans namens Edukans en heel veel spandoeken worden we door een enorme menige onthaald. Docenten, familie, schoolcoördinatoren, vrienden en zelfs een band.

Daarmee eindigt onze fantastische, indrukwekkende, emotionele, warme Going Global Oeganda reis.

Sascha

En toen blies het olifantje het sprookje uit.

 De hap Nederlandse lucht voelt als een klap in mijn gezicht. Mijn ogen komen weer in contact met de overbodige luxe, maar de gedachte dat ik weer in hetzelfde gebouw loop als de mensen in mijn hart, voelt als een overweldigende gevoel dat zich uit in huppelen. Ik spring als een kleinkind de gangen van Schiphol door. Mijn zakken vol ervaringen en mijn hart gevuld met liefde zorgt ervoor dat ik meer dan ooit besef dat waar het hart vol van is, daar stroomt mijn mond van over. Het vriendenboekje vol schouderklopjes, handkusjes, knuffels en lieve woorden geklemd in mijn vuistje, elke stap voelt als een magneet, zwaartekracht verdwenen.
“I am going home.
De ogen van mijn vriendjes spreken boekdelen, het einde nadert maar wij hebben gedeeld, gehuild en gelachen. Zoals mijn wijze neefje altijd zegt:
“Houvanjoe, YessaBear.”
Ik kan het niet geloven, terwijl ik wacht op mijn bagage, vecht ik tegen de tranen die jeuken als mijn handen om een aanraking. Ik pers er een glimlach uit. Stel je voor je bent een minuut verwijdert van de knuffel waar je hele lichaam naar verlangt, het tintelende gevoel dat je weet dat ze er voor jou staan.
Handen..
Mijn handen en de handen van de andere om mij heen zijn in aanmerking gekomen met verhalen, zachte en harde handen, vol verdriet en geloof. Wij vormen een cirkel, buigen ons hoofd en voegen deze handen samen. Ik druk de rudolfsneus wat harder op mijn neus, recht mijn rug en blaas alles er uit, bij inhaleren breken mijn vliezen. Alles gaat in slowmotion, armen om mij heen, schouders om op te huilen, mijn gesnik echoot vanbinnen. Het voelt als een afscheid voor eeuwig, terwijl het meer ‘I see you soon’ is. Vastberaden grijp ik de hendel van mijn koffer. Hier kom ik dan.
De deuren glijden langzaam open en ik zie een ontzettend grote groep mensen schreeuwen, gillen en lachen. Mijn hartslag raakt het maximum, mijn zweetklauwtjes trekken mijn memoirekar voort. Ik ben helemaal de weg kwijt, mijn ogen glijden van links en rechts opzoek naar de gezichten die bij mij horen. Als een kind op zoek naar haar moedershand. Plotseling zag ik door mijn tranen heen de tekst: Rachel zakdoekjes hier. Ik zette het op het rennen. “RACHEL!”
Mijn moeders behuilde gezicht kwam mij tegemoet en ik gooi mijn lichaam in haar armen. Ik ben thuis. Overgevend aan haar liefde en mijn blijdschap dat ik haar weer kan aanraken.
Het was net of mijn week vreselijk is geweest, maar integendeel, ik ben het dankbaarste meisje van de wereld. Ik klem haar hoofd tussen mijn handen en kus haar overal. Ik wil dat ze voelt wat ik met woorden niet kan zeggen. Ik ben thuis.
Mijn vriendinnen en familie kijken met een blik van het is oké. Lippen raken me en armen omklemmen mij. Oeganda is de meest mooie en aangrijpende ervaring in mijn leven geweest en de gedachte nooit meer een van hen te zien is hartverscheurend. Eigenlijk zou ieder mens uit de westerse wereld naar een Afrikaans land moeten gaan, want zij kunnen van ons leven, maar wij vooral ook van hen. De liefde in hen is mooier dan alle spullen die wij bezitten. Mijn borst vult zich met trots als ik bedenk dat ik de eer heb gehad om bij hun te kunnen zijn.
Echt waar..
Je beseft pas wat je mist als je voorstelt wat je zou kunnen verliezen.

Rachel van Kommer

Terug

Na een té lange reis, zijn we eindelijk weer terug in Nederland! Echt een hele indrukwekkende en gave reis hebben we achter de rug. We hebben gezien dat Oeganda een heel mooi land is, met hartelijke, spontane mensen en een prachtige natuur. Maar wel een land met een schaduwzijde. En wat voor een; ellende, armoede, oorlog. Heftige dingen hebben we gehoord, maar door dit alles, zagen we ook de hoop heen, die de mensen op óns vestigen. Wij zijn hun hoop, de enige manier waarop hun leven echt beter kan worden. Want natuurlijk kunnen de mensen zichzelf ook helpen, maar dat is maar tot op een zekere hoogte. Op een gegeven moment kunnen ze niet meer doen, omdat ze daar de mogelijkheden niet voor hebben. Ik ben er achter gekomen dat ons luxe leventje toch niet zo vrijblijvend is als we zelf denken. Wíj hebben de mogelijkheden om de mensen daar te helpen, omdat ze dat zelf niet volledig kunnen. Natuurlijk doen de mensen zelf ook hun best! Samen kunnen we deze wereld nóg mooier maken!

De aankomst op Schiphol was heel dubbel. Daar stonden we, met z'n allen voor de poort.. Als we door die poort gingen, kwamen we weer in ons luxe westerse leventje. Ik vond het lastig. Na alles wat we gezien hebben, kom je weer thuis. Lekker je eigen bedje en luxe badkamer. Maar het leven in Oeganda gaat door. Nog steeds leven daar mensen, met z'n 10en in een hokje van 3 bij 3. Nog steeds huppelt Carlo rond, met z'n geweldige glimlach en z'n lieve oogjes. Ook kruipt daar dat ene baby'tje door het zand met gescheurde kleertjes, het baby'tje dat zich vol vertrouwen in m'n armen liet vallen en m'n hele fototoestel aflebberde. Zoveel mensen die écht hulp verdienen. Maar waar moeten we beginnen?! Beter onderwijs, daar begint alles. Want de kinderen zijn de toekomst. Heel cliché, maar wel zo waar! Als die kinderen de kans krijgen om een vak te leren, dan kunnen ze hun eigen geld gaan verdienen en hun land zélf opbouwen..

Want de kinderen daar willen zo graag naar school! 120 Kinderen in een schoollokaal zo groot als de onze, en ze zijn stil.. Muisstil, omdat ze willen horen wat de meester zegt. Ze weten dat daar hun toekomst ligt. Niet echt een realistisch scenario in Nederland!

Maar toch gingen we de poort door, 1 voor 1. Wat vonden we dát lastig, het voelt toch een beetje als een stukje van jezelf achterlaten, in een land, hier heel ver vandaan. Maar de leegte die hierdoor is ontstaan, is opgevuld door een stukje Oeganda, dat ik voor altijd met me meedraag..

Nadat we de poort doorgingen, stapten we Schiphol Plaza binnen. Wat een chaos zeg!! Overal spandoeken, joelende mensen en balonnen. De eerste die ik zag, was Stef. De jongen die vorig jaar naar India was geweest voor onze school, m´n edukanspapa! Hij kreeg de eerste knuffel, en die verdient hij ook! Wat een coole vent die Stef! Daarna was het zoeken naar m'n papa, mama, broertjes en natuurlijk vriendinnetjes! Sanne was m'n tweede slachtoffer. Even heel hard uithuilen, want al had ik het wel verwacht dat het ontvangst ongeveer zo zou zijn, het overviel me enorm! Ik was zó blij om iedereen weer te zien. Iedereen platknuffelen, wat had ik ze gemist! Een hele fanclub stond op Gino&mij te wachten, heel gaaf! Met z'n allen in de bus, weer naar waalwijk! Na een super leuke reis kwamen we bij onze school aan, heel gek om onze luxe, grote school weer te zien. In vergelijking met de scholen we deze week hebben gezien, is dat echt een paleis! Heel iets anders dan de tenten en open lokalen in Oeganda.
Aan mij de vraag wat ik wilde eten. Nou, daar hoefde ik niet lang overna te denken; op naar de MAC!
 
Na een stukje rijden kwamen we weer bij ons huis aan. Thuis is voor mij nu wel een breder begrip geworden. De wereld, dat is mijn thuis geworden. Heel gek om weer thuis te zijn, je eigen bedje, kamer, die ineens veel luxer leek.. Even tas uitpakken, douchen en naar bed! Lekker weer bijslapen, want 2,5 uur hadden we geslapen die nacht, maar alleen het idee al dat ik iedereen weer zou zien, gaf me een enorme adrenaline-kick!
 
De echte cultuurshock heb ik nu pas, in Oeganda nergens last van gehad. Maar het lijkt we of ik een 6e zintuig erbij heb gekregen. Alles ga ik vergelijken met hoe het in Oeganda is, en dat bezorgd me af en toe wel een flink schuldgevoel. Lang douchen, veel kleren(!) en lekker eten..
 
Wat zijn wij gezegend.. Aan ons de taak om Oeganda ook zo mooi te maken!

Mattanja

Commentaar