• nederlands
• English
• Espanol

• Over Edukans
• Steun Edukans
• Onderwijsprojecten
• Scholenacties
• 10 Jaar

• Home
• Contact
• Login

• Dag 1
• Dag 2
• Dag 3
• Dag 4
• Dag 5
• Dag 6
• Dag 7
• Dag 8
• Dag 9

Onderwijs en HIV/Aids

De groep houdt zich vandaag bezig met het onderwerp Aids in Oeganda. Ze bezoeken o.a. Serere Secondary School waar een project van BESP (Basic Education Support Programme) en HNU (Health Need Uganda) uitgevoerd wordt. Ook brengt de groep een bezoek aan een 'fish landing site' waar relatief veel mensen besmet zijn met het HIV-virus.

Dagredactie o.l.v. Bart: Josephine, Judith, Katelijn, Marleen, Mattanja, Mirjam, Sander, Teatske en Tom.

Fotoverslag

00

Astrid en Mirjam zijn speechmoe

Bart kijkt uit naar zijn verjaardag

Les onder de boom

Mattanja in actie

Mis ik iets?

No words needed

Oegandees acteertalent

Oegandese chips voor Leonie en Sander

Ook hier op de fiets naar school

Sacha steekt er met kop en schouders….

Slogan

Vanuit Oegandees perspectief

Waar zijn pappa en mamma?

Zonder woorden

Help!

Door: Judith van der Linden

Vandaag is het de laatste dag dat we een project gaan bezoeken. We gaan naar Serere Secondary School, een school waar een programma wordt uitgevoerd over HIV/Aids. De kinderen trakteren ons op een toneelstuk, gedicht en een mooi lied, allemaal over deze verschrikkelijke ziekte. Vervolgens gaan we met de kinderen in discussie over het onderwerp. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar de kinderen zeiden steeds “geen sex voor het huwelijk” en dat werd steeds herhaald. Over het eventuele gebruik van condooms wordt vrijwel niet gesproken. We doen voor hen ook nog een leuk toneelstukje over Sneeuwwitje met de laatste woorden: “Ze leefden nog lang en gelukkig en ..… hadden geen sex voor het huwelijk!!”

Ze doen niet alleen maar toneelstukjes om te leren met Aids om te gaan. Op het schoolterrein zie je heel veel bordjes met allerlei verschillende teksten bijvoorbeeld; “Take care, AIDS kills.” Dit soort bordjes kwamen we op alle scholen tegen. Dat HIV/Aids een gigantisch probleem is blijkt wel uit cijfers van de VN. Er zijn in totaal 33,2 miljoen mensen besmet met HIV/Aids, waarvan 22,5 miljoen in Afrika ten zuiden van de Sahara. Elke 12 seconden raakt er wel iemand geïnfecteerd met het Aids-virus.

In Oeganda heeft 7 procent van de bevolking HIV/Aids. Dat percentage ligt waarschijnlijk hoger, omdat veel mensen zich niet laten testen. In Oeganda rust er toch nog een taboe op de ziekte. Op scholen wordt er wel openlijk over gesproken, maar mensen die er zelf mee te maken hebben willen het er niet over hebben. Waarschijnlijk hebben we deze week al heel veel Aids-patiënten gezien, maar zij willen er zelf niet over praten. Mensen worden met de nek aangekeken als bekend is dat ze besmet zijn. 

Gisteren hebben we in Katakwi een vrouw gezien die seropositief is. Zij heeft haar lichaam verkocht aan soldaten, om zo wat geld te verdienen voor haarzelf en haar familie. Daarnaast hebben in Oeganda mannen ook vaak seks met meerdere vrouwen, omdat dit aanzien geeft. Op deze manier wordt Aids sneller verspreid en zijn de vrouwen er de dupe van. Zo zijn er nog veel meer oorzaken voor besmetting aan te wijzen, maar is het duidelijk dat goed onderwijs over Aids door ons gesteund moet worden!

Zonder Aids

Zoveel mensen

Zoveel ziektes

Zoveel Aids

De één is onschuldig

De ander heeft een schuldgevoel

Waarom zoveel mensen?

Waarom bestaat die ziekte?

Waarom? Waarom?

Onduidelijkheid
Voor jou en mij

Zoveel vragen

Waar jij en ik antwoord op willen

Geef je hart voor een ander

Wees gul en gun een ander een leven

ZONDER AIDS!

Sneller dronken door een rietje

Door: Katelijn

Na de lunch rijden we richting Mulundo, een fishlandingsite. Visvangst zorgt hier voor een levendige handel, waar mensen van heinde en verre op af komen. Zoals in een echte haven schijnt er hier nogal wat criminaliteit plaats te vinden. Mede daarom is het percentage van mensen dat besmet is met HIV/Aids hoog.

Als we de bus uitstappen, de verstikkende hitte in, krijgen we eerst een warm welkom van een aantal kinderen van de plaatselijke basisschool. De directrice spreekt ons toe en vindt dat het tijd is om de dorpsgemeenschap in te gaan. Een jongen van 15 jaar, hij lijkt de oudste, pakt mijn hand en stelt zich voor. Hij gaat niet naar school en doet klusjes in het dorp, zoals vis vangen, vis roken en alcohol destilleren. Hij wil heel graag zijn familie voorstellen en zijn huis, natuurlijk een hutje niet groter dan 3 bij 3 meter, aan mij laten zien.

Aan zijn bezwete, plakkerige hand lopen we het dorp in. Mijn eerste indruk is dat het dorp er beter uitziet dan de andere dorpen die we deze week gezien hebben. Tussen de kleine hutjes door, met zeker 5 zwarte kindjes aan mijn hand, word ik rondgeleid. De jongen laat zien wat de werkende mensen zoal doen: een aantal mensen zijn alcohol aan het destilleren door middel van een grote pot van klei, zo-eentje uit de oertijd. Ook laat hij me zien hoe de vis gerookt wordt, dit heb ik al vaker gezien in het Zuiderzeemuseum.

Inmiddels is mijn eerste positieve indruk omgeslagen en is daar een angstgevoel voor in de plaats gekomen. Er lopen hier veel dronken mannen rond, de vissers werken sowieso alleen ’s nachts. Het lijkt er ook op dat ouders hun kinderen proberen aan te zetten om iets van ons te stelen.

Eenmaal aangekomen bij een grotere hut, ik  noem het de “clubhut”, zegt mijn gids dat ik naar binnen moet gaan. Zeker 10 mannen, 4 drinkend door hele lange rietjes uit een gezamenlijke pot alcohol, begroeten me. Er staat ook een gangsterachtig muziekje op. De mannen beginnen, stomdronken, vragen te stellen. Ook proberen ze me de benauwde hut in te lokken. Ik weiger en loop weg. Gelukkig is de groep niet zo ver weg en Jan, de “opperleider”, vindt het een criminele bende. Hij wil daarom ook zo snel mogelijk vertrekken. Na nog eventjes gekeken te hebben bij het meer en de bootjes rijden we weg uit Mulundo, het eerste, maar ook laatste dorp dat we gezien hebben met een verschrikkelijk nare sfeer.

Terwijl ik dit aan het typen ben, op de achtergrond een mooi gitaarstuk van Glenn, trekt er een rare kriebel door mijn lichaam. Het einde van ons grote Oeganda-avontuur is in zicht.

Commentaar