Dag 6

• nederlands
• English
• Espanol

• Over Edukans
• Steun Edukans
• Onderwijsprojecten
• Scholenacties
• 10 Jaar

• Home
• Contact
• Login

• Dag 1
• Dag 2
• Dag 3
• Dag 4
• Dag 5
• Dag 6
• Dag 7
• Dag 8
• Dag 9

Onderwijs voor kwetsbare kinderen

Vandaag staat het thema 'onderwijs voor kwetsbare kinderen' centraal. De focus hierbij ligt op onderwijs voor meisjes. De groep bezoekt Bethany Girls' High School en ontmoet de meiden waarmee zij in het kader van 'Guides to Uganda' al contact hebben gehad.

Dagredactie o.l.v. Rieky: Diedeke, Fardau, Gino, Joraline, Kirsten, Myrthe, Rachel, Roelof en Yaël.

Fotoverslag

00

Dankzij Edukans geeft deze docent computerles

Edukans geniet van het optreden

Eet smakelijk

Elke avond verslagen maken

Fleur met een rietdekster

Going Globallers met hun chatbuddies

Jikkie neemt de maat

Kirsten deelt ballonnen uit

Kwetsbaar kind

Leonie aan het volleyballen

Loslopend wild

praktijkles

Roelof en Diederik vermaken de jeugd

Schoolregels

Yael met Fortunate

De begeleiding: nog steeds fris en fruitig

Het mooiste cadeau van allemaal

door: Fardau de Jager

 We zitten in de bus op weg naar Bethany Girls Secondary School.

We hebben, niet volgens planning, eerst in ons hotel gegeten. Maar  “this is Africa” zoals Jan, onze groepsleider dat altijd zegt.  De meisjes staan aan de poort en begeleiden ons naar een leslokaal waar we wat te drinken krijgen. De leraren stellen zich voor en er wordt een welkomstlied gezongen. Daarna worden we eindelijk gekoppeld aan onze guides, de Oegandese leeftijdgenoten van deze school. Mijn guide heet Josephine, ik geef haar een hand en ze komt naast me zitten. Al gauw slaat ze een arm om me heen. Na eerst wat liedjes en een supervet toneelstuk over relaties tussen jongens en meisjes kunnen we onze eigen gang gaan. Ik ga met Josephine naar buiten en via de verschillende leslokalen lopen we naar de slaapzaal. Het is er echt heel gezellig, ik krijg er meteen een kampgevoel bij, al is dat natuurlijk niet het geval. Er hangen overal gekleurde klamboes en kleren aan hun eigen waslijn, echt super. Daarna komt de primitieve badkamer en toch vind ik het verbazingwekkend mooi. Nadat ze mij nog de keuken laat zien en een paar fruitbomen, gaan we in een lokaal zitten en beginnen we te praten. Vervolgens heb ik foto’s laten zien van mijn familie, vrienden, school en hobby’s en begint zij ook te vertellen. Ze heeft 4 broers en 3 zussen, waar 1 zus eigenlijk haar nichtje is. Haar moeder woont met haar 2 zussen en 4 broers in een dorpje een paar kilometer verderop. Haar vader is in 2003 overleden, ze zegt dat ze hem heel erg mist. En ik heb tranen in mijn ogen, omdat ik mijn familie ook heel erg mis, terwijl ik ze toch nog wel gewoon heb.

Na wat gepraat te hebben geef ik haar mijn cadeautje, een fotolijstje met een foto van mij er in en een kettinkje. Ze is er dolgelukkig mee en ik ook om haar blijdschap te zien.

Dan moeten we weer terug naar het lokaal waar iedereen zit met cadeautjes van elkaar. Alleen ik heb niks gekregen en dat maakt verder ook niks uit, want ik heb een geweldige middag gehad. Maar dan zegt Josephine dat ze even weg moet en zo snel mogelijk terug zal zijn. Na een paar minuten komt ze terug met een namaakbloem die ik boven haar bed heb zien hangen.

“Alsjeblieft voor jou, het spijt me heel erg, maar ik had geen geld om iets heel moois te kopen.” Ik kijk haar aan met tranen in mijn ogen en het enige dat ik kan zeggen is “thank you!”.  Van binnen denk ik, ik heb het mooiste cadeau van allemaal.

Na nog wat gedanst te hebben en een paar keer op de foto gezet te zijn moeten we echt gaan. Ik huil tranen met tuiten met mijn nieuwe vriendin en beloof haar dat ik haar snel zal schrijven, wat ik dan ook zeker snel zal doen.

This is Africa...

Door: Kirsten

Op dag 6 van onze reis wil ik graag een indruk geven van de manier waarop Oegandezen met bezoekers uit het westen, eigenlijk met bezoekers in het algemeen, omgaan.

Afrika is letterlijk en figuurlijk een warm land. Iedereen die dit verslag leest, raad ik bij deze aan om ooit nog eens naar dit continent te reizen. Afrikanen zijn gezellige mensen, altijd in voor een praatje, altijd vrolijk en ze lachen altijd. Oegandezen zijn zeker geen uitzondering. Bij elk project dat we tot nu toe bezocht hebben, zijn we ontzettend warm ontvangen. Er waren steeds meerdere dansjes en liedjes om ons welkom te heten, zowel in het Engels als in de lokale talen. Zo ook vandaag weer.

Het eerste project wat wij vandaag bezoeken is in het gebied Katakwi, in het dorpje Ngarian. Het gaat hier om een dorp dat getroffen is door zowel een aantal overstomingen als door overvallen van het LRA en de Karamojong. Vier dagen geleden  zijn de Karamojong nog aan de rand van het dorp geweest om vier koeien te stelen. Er zijn in het verleden veel vrouwen verkracht en vermoord. In dit dorp is het dus nog steeds onrustig. Toch zijn er al heel veel goede dingen gedaan. Er staat een primary school, er is een beroepsopleiding en de weeskinderen worden zoveel mogelijk door de omgeving opgevangen.

Ook bij dit project worden we weer ongelooflijk warm ontvangen. De kinderen zingen liedjes voor ons, er worden wat gedichtjes voorgelezen en de prominenten uit de gemeenschap spreken hun dank uit naar God, naar ons en naar onze ouders die ons deze kans hebben gegeven. Elke keer dat we ontvangen worden komen deze elementen terug. Het bedanken van God wordt vaak en uitgebreid gedaan, soms zelfs zo vaak dat we denken “daar heb je ze weer, we weten het wel”. Maar we weten dat het uit een goed hart komt en dat het met veel liefde voor ons gebracht wordt.

Ook bij het tweede project van deze dag worden we met veel gezang ontvangen. De meisjes van de Bethany Girls Comprehansive Secondary School ontvangen ons met heel veel liefde en geweldig gezang. Daarna wordt er nog een toneelstukje opgevoerd met als titel ‘Don’t trust boys’. De titel geeft aardig aan waar het stuk over gaat, namelijk een jongen met meerdere vrouwen die hem uiteindelijk allemaal verlaten omdat hij niet te vertrouwen is. De meiden kunnen allemaal geweldig toneelspelen en we hebben erg gelachen.

Zoals ik al schreef zijn alle Afrikanen geweldig. Ze zijn aardig, liefdevol, warm, spraakzaam, lachend, gezellig en zo kan ik nog wel doorgaan. Niet alleen vandaag, maar op alle projecten waar we geweest zijn, hebben ze altijd wel een stukje voor ons voorbereid. Soms moet door tijdgebrek de helft vervallen, maar zelfs dan blijven de mensen lief en gastvrij.

Afrika, Oeganda in het bijzonder, is geweldig. Ik geniet hier alleen maar. Elke dag, elk moment, elke keer weer opnieuw. De mensen laten ons genieten en de zon helpt zeker een handje mee.

TRANEN GELACHEN

Door: Rachel van Kommer

Spelend met het cadeautje dat ik gekocht heb voor iemand die ik nog nooit heb gezien, staar ik naar de kinderen in de mooie paars met witte uniforms. Ik herken haar meteen, want op de foto was ze al bloedmooi, maar dit is oogverblindend. Wij zijn aan elkaar toegewezen per toeval, maar het is het lot dat wij ons bij elkaar zo op ons gemak voelen. Elke keer verbaast het mij dat achter zo’n onweerstaanbare glimlach een verhaal schuilt waarvan je spontaan kippenvel krijgt.

Grace Apini, zestien jaartjes jong en student Bethany Girls Secundary School, heeft geen vader en geen moeder meer. Ze leven beiden nog, maar kunnen hun kinderen door schaamte over gebrek aan geld niet meer onder ogen komen. Haar opa en oma bieden haar en broertje Apia onderdak, mits Apia elke dag bedelt voor geld of eten. Zij neemt mij hand in hand mee naar haar slaapzaal. Ik zit op haar bed en bewonder haar creativiteit op de kleine ruimte. De was wordt aan de onderkant van het matras van de bovenbuurvrouw gehangen en zelfs haar tandenborstel wordt met een wasknijpertje opgehangen.

Wat mij elke keer opvalt is dat de kinderen tegen het feit op kijken dat ze op een bepaald moment toch echt weer voor een tijdje naar huis toe moeten. Grace geeft dan ook luidkeels toe dat ze haar gelukkigste momenten op school beleeft. Langzaam overhandig ik mijn briefje vol oprechte complimenten en de ketting die haar de rest van haar leven geluk moet geven. Haar ogen schieten vol en ze omhelst mij zo stevig dat ik de liefde van binnen gewoon kan voelen. Deze emotie wordt benadrukt door de woorden die zij in mijn oor fluistert.

“I love you so much.”

Ze graait in haar grote hutkoffer, die eigenlijk haar hele leven bevat en tovert een zelfgeknutseld pakketje tevoorschijn. Ik ben zo verbouwereerd dat ik zenuwachtig begin te lachen en aan het krantenpapier zit te plukken. Tijdens mijn uitpakproces verdwijnt haar hand nogmaals in de koffer, ondeugend draait ze haar rug naar mij toe en rommelt wat met een beker. De sterke geur van pindakaas waait mij toe, dit ga je toch niet menen! Grace overhandigt mij de beker vol met oranje lekkers en ik kan mijn ogen niet geloven! Een typisch Hollands lekkernij, hier in Oeganda! We hebben zitten lachen om mijn verslaving aan pindakaas.

De haarknip vol versieringen, die ik gekregen heb, was zo typisch Afrikaans dat ik vraag of zij hem meteen voor mij wil in doen. Tijdens het emotionele vrouwenmoment zegt ze zachtjes dat het haar spijt dat ze geen sieraden voor mij heeft gekocht. Ik kijk haar verbaasd aan terwijl zij doorgaat met haar spijtbetuiging. Alle anderen hebben ouders en geld, daardoor konden zij meer uitgeven. Ze vind het echt vervelend, terwijl ik juist op het randje balanceer van een knuffelaanval.

Ik moet zeggen dat na zo’n intense ontmoeting, afscheid mij nog meer raakt dan dat normaal al het geval is. Het enige dat ik kan doen is bidden en hopen dat zij de mooie toekomst krijgt die zij verdient.

Going Global in Oeganda, een tussenstand.

Door: Bart, Carina, Rieky, Wim en Jan

Beste familieleden, geliefden en andere liefhebbers, een groet uit Oeganda van de teamleiding. We willen beginnen met een dankwoord. Wat een kanjers hebben jullie op de wereld gezet en/of op weg gestuurd met ons! Dankzij de verslagen en foto’s hebben de ‘liefhebbers’ thuis al een goed idee gekregen van diverse ervaringen. Bij dezen wil ik namens de leiding een andere ervaring met jullie delen. Niet alleen het project Going Global is goud, ook de leerlingen van onze groep zijn goud!

Er wordt een keertje gebraakt, we krijgen herhaaldelijk motorpech, er valt eens iemand flauw, een jongen loopt een kleine zonnesteek op en iedereen heeft het gevoel dat de dag elke dag weer te vroeg begint. Maar dat zijn natuurlijk allemaal minor problems, de sfeer is fantastisch. Jullie zonen en dochters doen waardevolle ervaringen op. Ik weet zeker dat alle verhalen hierover worden gespeld. Als de emoties iemand te veel worden en de mentor wil iets pastoraals doen wordt de jongere in kwestie al gesteund door minstens een andere Going Globaller!

Kortom, de warmte van 34 graden laat hier onze buitenkant zweten maar het hart wordt verwarmd door jullie kinderen!

Commentaar