• nederlands
• English
• Espanol

• Over Edukans
• Steun Edukans
• Onderwijsprojecten
• Scholenacties
• 10 Jaar

• Home
• Contact
• Login

• Dag 1
• Dag 2
• Dag 3
• Dag 4
• Dag 5
• Dag 6
• Dag 7
• Dag 8
• Dag 9

Religie en cultuur

Midden in de week een 'rustdag': vandaag geen projectbezoek, maar een bezoek aan de kerk en een gesprek met Ernst Suur, een oud-Going Global deelnemer die werkzaam is in Oeganda. 's Avond staat een cultural evening op het programma, gezamenlijk met groep B.

Dagredactie o.l.v. Wim: Astrid, Daphne, Diederik, Fleur, Glenn, Greetje, Jikkie, Leoni en Sascha.

Fotoverslag

00

Teamspirit

Halleluja!

Toen wisten we nog niet dat we hier lang zouden staan...

Een ware Edukans gedachte

Intens

I will follow Him

Meekijker tijdens de kerkdienst

Zonder woorden

Volledig opgaan in het gebed

Gino gaat ervoor

Myrthe maakt vrienden

Volle kerkbanken

Culturele uitwisseling

Zonder woorden

Ernst, Glenn en Hendrik; Going Global for life

Soroti Baptist Church

door Sascha

Met de armen geheven staan wij in een biddende massa mensen. Voor in de kerk staan vijf mannen en de priester gebogen over een zieke man in een stoel. Vanaf alle kanten zwelt onverstaanbaar gemurmel op. De inspanning, de hoop en de intensiteit tekenen zich op de gezichten waar tranen over dwalen. Met gesloten ogen bidden we mee, vragend om een wonder van God.

Vandaag bezoeken we de ‘Soroti Baptist Church’. Zonder grote verwachtingen lopen we naar binnen, maar nog nooit hebben onze verwachtingen ons zo bedrogen. De hele kerkdienst kijk ik met alle anderen geboeid en geraakt naar het onbeschrijfbaar intense geloof dat deze Oegandezen hebben in God.

De kerkdienst opent met mensen die biechten over de wonderen die zij mee hebben gemaakt. Langzaam aan vult de kerk zich met mensen die hun allermooiste kleding hebben gestoken. De priester vertelt over God en bedankt iedereen die naar de kerkdienst is gekomen. Ik verwonder me over de geluidsinstallatie die in de kerk is aangebracht. Er staan twee grote boxen en er zijn twee microfoons in gebruik. Niet veel later wordt er verkondigd dat de muziek aan zal gaan. Het koor verzameld zich rondom de priester waarna ze zich vol overgave inzetten. Meteen wordt mij duidelijk waarom de kerk een geluidsinstallatie heeft, de hele kerk zingt uit volle borst mee. Bij ieder nummer gaat iedereen op in de muziek, in de tekst en in de klanken. Tranen rollen over de wangen van allerlei mensen, van de priester tot een toevallige kerkbezoeker. Tijdens het laatste nummer zwakt de muziek af met als gevolg dat de priester hardop gaat bidden. Al snel prevelt iedereen zijn eigen gebed, al snel is iedereen verzonken in zijn moment met God.

Er preken verschillende mensen over God en over het leven. Op een moment vraagt de priester, als het koor opnieuw begint te zingen, dat mensen die speciaal met hen willen bidden naar voren kunnen komen. Vier Going Globallers lopen naar voren. De priester legt per persoon zijn handen op hun hoofd om samen te bidden. Het is een heel speciaal moment om onze vrienden daar geknield met gesloten ogen te zien zitten.

De verdere kerkdienst is even bijzonder, maar ook erg lang. Zo’n 2½ uur later staan we pas weer buiten. We gaan terug naar onze accommodatie om wat uit te rusten en voor een lekkere lunch met frikadellen. Later die middag gaan we met een aantal jongeren van de kerk praten.

Vervolgens gaan we naar de accommodatie van groep B. Daar gaan we zingen, Oegandees dansen en naar vele speeches luisteren. ’s Avonds vertrekken we richting onze accommodatie om te eten, de redactiegroep-evaluatie te houden en op tijd te gaan slapen. Niet dus. Morgen moeten we zoals gewoonlijk vroeg op. Ondanks het slaap gebrek, de hitte en de ontelbare emoties kan ik niet wachten op de volgende dag.

De wind van Oeganda

door: Jikkie

In Oeganda waait een niet-aflatende wind

alles wat niet vast zit waait weg

zelf verankerd aan huis kleren school familie

kijk ik van een afstand toe

hoe kinderen

worden meegesleurd

niets om zich aan vast te houden

dan een bebloed verleden

Verdeeld geluk

door: Leoni

 Ze lijkt zo anders dan de rest.Ze vangt mijn blik op en aarzelt geen moment. Vastberaden en in een rechte lijn stapt ze op me af en schudt mijn hand. Grote, donkere ogen kijken me aan als ze vraagt ‘how you’re doing’. ’Very good, thanks. And you?’ Haar stralende lach geeft het antwoord al.

Op een plastic tuinstoeltje in een overvolle tot danszaal omgebouwde eetzaal. Ik kijk naar links en zie haar zitten. Een wit, lang shirt, weggestopt in een paarse rok. Haar bijpassende paarskleurige stropdas maakt het plaatje compleet.In haar handen ligt mijn notitieblok. Ze is bezig een verhaal voor mij te schrijven. Al zeker een uur zitten we hier binnen en al evenlang zijn we in gesprek. Haar naam is Mudondo Shamimu. Ze is 16, even oud als ik. Ze woont samen met haar beiden ouders en haar 4 broers. Mudondo’s moeder is een lerares op een lagere school en haar vader is landbouwkundige. Oftewel; zij heeft geluk gehad.

Ik bedenk me dat het net zo goed andersom had kunnen zijn. Dat ik de 16-jarige Mudondo Shamimu zou zijn, in Oeganda zou wonen met 4 broers in een zelfgebouwd huisje van klei en met rieten dakje. Zou ik dan nog steeds vinden dat ik geluk heb gehad, als er een blank meisje met blonde krullen uit het rijke Nederland langs zou komen?

Vastgeklampt aan

Vastgeklampt aan hoop

wachtend op de tijden

die morgen zullen komen.

Vastgeklampt aan zang

om verdriet te vermijden

wat gisteren heeft meegenomen.

Vastgeklampt aan God

om het mooie terug te krijgen

waar wij vandaag in geloven.

Daphne Dubois

Commentaar