• nederlands
• English
• Espanol

• Over Edukans
• Steun Edukans
• Onderwijsprojecten
• Scholenacties
• 10 Jaar

• Home
• Contact
• Login

• Dag 1
• Dag 2
• Dag 3
• Dag 4
• Dag 5
• Dag 6
• Dag 7
• Dag 8
• Dag 9

Onderwijs en werk

De groep reist vandaag naar Lira om een bezoek te brengen aan de organisatie CEASOP. Ze ontmoeten jongeren die een beroepsopleiding van CEASOP volgen. De groep keert dezelfde dag weer terug naar Soroti.

Dagredactie o.l.v. Rieky: Diedeke, Fardau, Gino, Joraline, Kirsten, Myrthe, Rachel, Roelof en Yaël.

Fotoverslag

00

CEASOP, beroepsonderwijs

Cliniclown in opleiding

Ex-kindsoldaten leren een vak

Glenn makes the world go round

Greetje met kind

Hoeveel meer zit er achter deze ondeugende lach?

Iedereen heeft recht om te dromen, droom je mee?

Leraar en leerling in gesprek

Teatske helpt mee met het bouwen aan een betere toekomst

Relatiegeschenk

Robbert (ex-kindsoldaat)

Schudden voor gebruik

Soms komen mooie dingen uit de lucht vallen

Uitwisseling adressen

.............

YOUTH WITH A MISSION

door: Rachel van Kommer

Mijn hand hangt nietsvermoedend langs mijn zij, verdwaald in de warmte die deze mensen mij geven, een zachte aanraking waarvan de haren op mijn blanke huid recht overeind gaan staan. Als ik mijn blik naar onder werp, staar ik diep in de donkerbruine kijkers van een zeventig centimeter grote smurf. Haar ondeugende blik werkt op mijn moedergevoelens en binnen no-time moet ik mijn knuffeldrang tegenhouden. Het bruine handje verdwijnt geheel in de mijne.

Kippenvelmomenten die niet komen door woorden, maar door de rust in elk van hen. Het werkt als een zalvende hand, waardoor je op dat moment je tranen kunt remmen.  Hun geloof in de kracht van de herder is hun licht puntje in het donker en ondanks alle leed en pijn die als een gordijn om hen heen hangt, vinden ze geluk en blijdschap in de kleinste dingen.  

Het zijn dikke boeken met een harde kaft, dat eens in de zoveel tijd voor de buitenwereld geopend wordt, de kou van dat ene hoofdstuk werd als een ijzeren hand om mijn hart. De kinderen veranderen, Afrika huilt en dan pas merk je de keerzijde van het verhaal. Want als dan een jongen van vijftien vol trots een modderhut van drie bij drie laat zien, begrijp ik de vreugde.

Ik benijd de liefde die zij voor alles en iedereen voelen. Elke keer als de witte tandjes lachen en de handen vol geheimen zwaaien, weet ik weer waarom ik dit doe.

Handen

door: Diedeke

Donkere handen,

en blanke handen

Donkere handen verstrengelen zich met blanke handen

vieze, donkere handen

met, tot dan toe, nog schone blanke handen.

Maar zijn het wel vieze, donkere handen?

Of handen vol herinneringen?

Zijn het niet handen vol emotie,

handen met een donker verleden?

Door hand in hand te lopen

worden onze schone handen vies.

We nemen naast het vuil

ook de herinneringen,

de emoties en hun verleden over.

Zo delen wij onze handen

en zo delen wij een verleden.

Misschien moeten we daar even bij stilstaan

voor we het vuil van onze handen wassen.

23 februari 2008

door: Fardau de Jager.

In de bus om kwart voor acht op weg naar Lira en het is nu al snikheet. We gaan via een hobbelige rotweg, waar je ’s morgens vroeg na je ontbijt kotsmisselijk van wordt. Na ongeveer een uur onderweg te zijn staan we stil en  rijdt de bus niet meer. Daar staan we dan met pech aan de kant van de weg.

Tegenover deze weg is een schooltje en al gauw komen er wat nieuwsgierige kinderen kijken naar ons. Wij proberen wat te praten maar ze zijn nog wat verlegen. Ik bedenk me dat ik ballonnen en bellenblaas bij me heb. Ik begin als een gek te blazen met een rode piponeus op mijn eigen neus. De kinderen lachen zich rot! Omdat wij nog lang op een nieuwe bus moeten wachten worden we uitgenodigd om bij hen in de school te komen. In een paar minuten hebben ze alle stoelen en tafels buiten onder een boom gezet, lekker in de schaduw.

Ik zit samen met Rachel tussen alle zwarte kindertjes en af en toe gaat er een handje door je haar of wordt er even aan je blanke vel gevoeld, geweldig! Zoals Rachel zei: ‘je krijgt er gewoon een warm gevoel van’.

Nadat het schoolhoofd een toespraak heeft gehouden en er wat leraren zich hebben voorgesteld, kunnen we los om met de kinderen te praten. Al gauw praat ik met een meisje van 16, zij heet Margina. Ze woont achter de school met haar 2 zusjes, haar moeder en nog 2 meisjes voor wie de moeder ook zorgt. Hun eigen ouders zijn overleden aan aids. De moeder vraagt mij met smekende ogen of ik wat geld op haar bankrekening wil zetten. Ik moet haar uit gaan leggen dat dit onmogelijk is. De tranen stromen me bijna over de wangen.

Ik zoek afleiding en ga met een groepje kinderen een liedje zingen en een dansje maken. De kinderen vinden het geweldig en liggen in een deuk als we zingen ‘if you’re happy and you know it, lick your nose’. We krijgen daarna ook een spetterend optreden van de kinderen zelf. Ze dansen en spelen op trommels! De blijdschap die je ziet in de ogen van de kinderen als wij ze lachend aankijken doet mij smelten. Na nog een tijdje spelen en knuffelen met kleine kindertjes komt er een nieuwe bus en moeten we helaas weer gaan.

Ik vond het super geweldig vandaag! Lekker je eigen gang gaan zonder een schema. Fijn met de kinderen spelen, heerlijk!

Deze dag zal ik nooit vergeten.

Voormalig kindsoldaten bij CEASOP

door: Kisten Houweling

Vandaag staat er een reis naar Lira op het programma. Door materiaalpech aan onze bus komen we veel later dan gepland aan bij CEASOP. In plaats van om elf uur, kunnen de mensen van CEASOP ons om twee uur eindelijk welkom heten. Helaas wordt hierdoor wel het hele programma veranderd. De bedoeling was eigenlijk dat we meerdere onderdelen van de CEASOP projecten zouden gaan bezoeken, maar uiteindelijk wordt dat er maar één en gelukkig na wat zeuren van de leiding twee.

 CEASOP is een organisatie die gespecialiseerd is in beroepsonderwijs voor bijzondere doelgroepen. In het geval van de meeste jongeren die wij vandaag zien en spreken, heeft die bijzondere omstandigheid te maken met de oorlog tussen het Lord’s Resistance Army (rebellenleger onder leiding van Joseph Kony) en het regeringsleger van Oeganda.

Velen van hen zijn door het rebellenleger ontvoerd geweest om mee te vechten of te dienen als vrouw en seksslaaf van rebellen. Door deze, vaak traumatische, ervaringen zijn zij niet meer op hun plek in het reguliere onderwijs. Bij CEASOP krijgen zij een tweede kans. CEASOP verzorgt namelijk beroepsgerichte opleidingen waar de jongeren concreet mee aan de slag kunnen.

Vandaag spreken wij dus met voormalig kindsoldaten. Als je ziet hoeveel kinderen er rondlopen op het Rehabilitation Centre van CEASOP springen de tranen in je ogen. Het is helemaal ongelofelijk als we ons dan ook nog voorstellen dat dit nog niet eens de helft is van alle kindsoldaten in het LRA, de doden buiten beschouwing gelaten. Eén van de jongens waarmee we hebben gesproken, Robbert van 17, heeft ons zijn verhaal vertelt.

Midden in de nacht komen de rebellen naar zijn dorp en trommelen alle kinderen op. Ze worden met z’n allen in het midden van de gemeenschap gezet. De helft van hen wordt ter plekke vermoord. De rest wordt  naar Soedan gebracht.

Daar is Robbert onder andere kok voor de rebellen. Als hij bijna is opgeleid tot soldaat komt het regenseizoen onverwachts tijdens een zeer droge periode. De rebellen reageren hier allemaal heel enthousiast op en hun aandacht verslapt. Robbert ziet een kans om te ontsnappen. Hij loopt drie dagen lang en daarna leeft hij twee dagen in een barak die hij onderweg tegenkomt. Daarna wordt hij gevonden en komt hij terecht bij CEASOP.

Inmiddels is er familie van hem gevonden en woont hij weer in zijn oude dorp. Robbert gaat niet naar school en werkt niet. Hij hangt hele dagen voor zijn huisje en loopt maar wat rond. Toch heeft hij veel aan de hulp van CEASOP gehad. Het feit dat hij, ondanks z’n trauma, zijn verhaal aan ons durfde te vertellen zegt voor mij genoeg.

Robbert’s verhaal maakt bij ons allemaal heel veel emoties los, vooral omdat ook andere voormalig ontvoerde kinderen ook emotioneel reageren en hun verhaal een beetje durven te vertellen.

Al met al een zeer heftige dag, maar we hebben veel geleerd. Het werk dat CEASOP doet, moet zeker gesteund worden. Als er iets is waar de Oegandese jongeren uit de oorlog echt wat aan hebben is het gericht beroepsonderwijs.

De jongeren zijn de toekomst en CEASOP zorgt ervoor dat Oeganda een toekomst heeft!

Commentaar