Dag 9

Daar is het dan, het moment waar ik al de hele reis tegenop zie, maar tegelijkertijd ook naar uitkijk. Na een reis die eeuwen leek te duren staan we dan hier, op Schiphol met zijn allen in een kringetje. Onze handen in elkaar gevouwen. Straks zullen we door dat poortje lopen en onze familie en vrienden na negen dagen weer in de ogen kijken. Negen dagen die korter leken en te kort waren. Negen dagen vol indrukwekkende gebeurtenissen, vriendschappen, confrontaties, verdriet, maar vooral veel liefde.

Liefde voor het land Peru, met haar mooie bergen, dorpjes en cultuur. Liefde voor de jongeren in Patacancha, die in zo´n korte tijd bij mij iets wisten los te maken op een manier die ik tot nu toe niet begrijp. Liefde voor deze groep, heel veel liefde voor deze groep. Een groep zonder haat en nijd, een groep zonder enige schijn van oneerlijkheid, een groep waarin iedereen een ongelofelijk groot hart heeft en in staat is in dat hart voor anderen open te stellen.

Een traan glijd over mijn wang naar beneden. Is het van verdriet omdat we afscheid moeten nemen, of is het van geluk dat ik deze prachtige mensen heb mogen leren kennen? We nemen afscheid, met tegenzin. Nu zijn wij de vogeltjes die uitvliegen en allemaal een prachtige ervaring bij ons dragen. Een ervaring die we gaan verspreiden over heel Nederland om de vogeltjes in Patacancha van vleugels te voorzien. Zodat zij ooit ook de kans krijgen om uit te vliegen en hun eigen weg kunnen gaan.

Joeke