Dag 7

Door: Floris Heijboer

De jongensgroep gaat als eerste een klein hutje bezoeken. Hierbinnen stinkt het naar rook, waarbij je het gevoel krijgt dat roken nog gezonder is. Nu we uit deze huisjes zijn, lopen we van het terrein af en richting de kudde koeien.

Door het groenbegroeide en glooiende gebergte kunnen we de kudde niet vinden. Vanwege deze reden gaan we zoek naar de koeien. Tijdens het zoeken komen we allemaal wortels en verschillende soorten bessen tegen. De wortel smaakt als een soort radijsje. De soorten bessen smaakten zoet en citroenzuur. Nu ik in gesprek ben met een Keniaan, vertelt hij mij, dat zij geen joekes van rugzakken meenemen om jezelf vol te vreten met snoep. De natuur biedt hen genoeg.

Ongeveer een uur later zien we de kudde op een helling staan. Bij de kudde worden we begroet door een klein jongetje. Hij is de herder die op de dieren let. Om ons te begroeten, buigt hij zich voorover en zegt: “Epa.” Hierop moet je zelf je hand op zijn hoofd leggen en “super” zeggen. Nadat het groeten voorbij is, verplaatsen we de koeien van de ene naar de andere heuvel. Als de koeien op de juiste plek zijn, kunnen we lekker in het gras met de Kenianen zitten. Een praatje maken met de Kenianen is erg leuk op zo’n ochtend. In de verte zien we zebra’, gazellen en gnoes staan. Op een gegeven moment komen de Jeeps om ons op te halen. Wij zijn namelijk te ver weg gelopen om nog terug te lopen naar het dorpje.

Door: Lidewij

Vandaag brengen we een bezoek Ilkerin Boarding Primary School. Het is een Maasai school. Een deel van de leerlingen verblijft hier ook na schooltijd, en voor hen wordt de school beschouwd als hun thuis. Na een korte introductie door de directeur heet hij ons welkom in een van de vele lokalen. We worden hartelijk ontvangen door de klas en stellen ons voor. De directeur vertelt ons dat we samen met een ‘maatje’ de rest van de morgen doorbrengen.

Samen met Brenda, mijn maatje van dertien jaar oud, loop ik na een interessant en leerzaam gesprek over de Maasai, haar leven en haar familie richting de uitgang van het terrein. In de Jeep heb ik veel plezier met Mette. Stuiterend zitten we keihard te lachen op de achterbank. Als ik uit de Jeep stap komt Brenda naar me toe gerend. Samen met haar loop ik de berg op, die voor de Jeeps ontoegankelijk zijn, op weg naar de Bomas Maasai. Daar wordt me door de tolk veel verteld over de cultuur van de Maasai. Het is heel leerzaam. Als ik samen met mijn maatje en nog een koppel het huisje binnen ga moet ik even met mijn ogen knipperen. Het stinkt er naar uitwerpselen van geiten, het is enorm warm en er hangt zoveel rook dat ik het niet langer dan 10 minuten vol kan houden.

In de middag na een lekkere lunch gaan we terug naar de school, waar we opnieuw warm worden onthaald. We worden uitgenodigd een les bij te wonen. De leraar van de groep vertelt ons van alles over de geografie en geschiedenis van Kenia. De klas, waarin nu toch zo’n zestig leerlingen zitten, luisteren stil naar zijn verhaal. Als de les is afgelopen zijn we er allemaal aan toe om een beetje stoom af te blazen. Deze energie kunnen we helemaal kwijt wanneer we een spannende voetbalwedstrijd beginnen.

Aan het eind van de dag, als de meeste van ons zich klaar aan het maken zijn om te vertrekken, kan ik er nog geen genoeg van krijgen. De Keniaanse kinderen staan zo afwachtend om me heen. Ze verdringen zich dan ook om me heen als ik met de weinige die nog op de school zijn beginnen te dansen en te zingen. Na verloop van tijd worden we van het voetbalveld gestuurd, omdat er een voetbaltraining begint. Ik neem de kinderen mee naar het grote grasveld waar ik ze allemaal in een kring zet. Dit is moeilijker dan ik verwacht, het zijn er ineens zoveel! Als ze allemaal staan, ren ik samen met Sarah naar het midden en leggen we, zo goed en zo kwaad als het gaat, uit hoe ‘do like I do’ werkt. Ik ga helemaal los en ik geniet. Probeer alle energie die ik nog over heb na de vermoeiende dagen te geven. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf om te zorgen dat iedereen me verstaat. De kinderen vinden het helemaal geweldig.

Oververhit, verbrand en uitgeput loop ik na een half uur richting mijn tas. De kinderen hebben er nog geen genoeg van. Ze neuriën de liedjes en springen vrolijk in het rond. Dan ineens is daar het onvermijdelijke afscheid. Na duizend high fives, knuffels van Brenda en thank you’s van de onderwijzers lopen we het terrein af. Het was een geweldige dag.

Door: Lisanne van Herwaarden

Op een kleine afstand van het gezellige kamp ‘Maasai-Holland’ ligt de Ilkering Boarding School, een school voor Maasai-kinderen vanuit heel Kenia. Nog nooit in mijn leven ben ik zo hartelijk ontvangen als hier. Na letterlijk honderden handjes geschut te hebben en nog veel meer lachjes gezien te hebben, ontmoette ik tijdens een voorstelrondje in een van de vele klaslokalen Sarah (en nog véél meer schatten). Langzaam maar zeker vond iedereen zijn eigen maatje waarna het programma zich voort zette naar een écht Maasai-dorp! Hier werden de jongens het veld in gestuurd (zie stuk van Floris) en de grote meiden- en vrouwengroep ging zich bezighouden met de dagelijkse vrouwentaken die, samengevat, bestaan uit het verzorgen van de kinderen, het eten en de prachtige lichaamsversieringen. Dit was echt een prachtige ervaring met een cultuur die ons flink verwonderd heeft en die ons bovendien een mooie ‘draagbare’ herinnering heeft opgeleverd.

’s middags was het tijd voor een interessante les over de geschiedenis en topografie van Kenia en Nederland. Dit gaf een goed beeld van de schoollessen en het verrassend hoge niveau van de stof die zij dagelijks voor de kiezen krijgen.

Vervolgens waren we allemaal wel toe aan wat ontspanning in de vorm van een uiterst geschikt potje voetbal. Het was een zeer spannende wedstrijd waarbij de Kenianen beter begonnen (misschien had dat te maken met het feit dat het veld niet helemaal horizontaal was en wij in de eerste helft de verkeerde kant gekozen hadden) maar gelukkig herstelden we ons in de tweede helft wat een einduitslag van 2-2 opleverde.

Een wedstrijd die zeer vergelijkbaar is met vandaag, want zowel de gebeurtenissen als de wedstrijd waren zeer spannend, leuk en vol van enthousiaste, blije en hoopvolle kinderen. Van allebei hebben we met volle teugen genoten en van allebei hebben we veel positieve energie gekregen. Hopelijk delen we deze herinnering en vreugde met de Maasai-jeugd op dezelfde wijze als de uitslag van de wedstrijd: gelijkspel.