Dag 4

Door: Jente Althuis

Vandaag bezoeken we het ‘African Pride Centre’. We worden groots onthaald in de sloppenwijk ‘Kawangware’. Welcome, Welcome! wordt er in koor voor ons gezongen. Samen lopen we naar de school toe. De kinderen gaan naar hun lokalen en wij worden door de headteacher welkom geheten.Op het African Pride Center zitten kinderen van 2 tot 6 jaar. De school wordt ondersteund door de organisatie OAIC, dit is een organisatie van 55 inheemse kerken. De directeur vertelt ons dat maar 40% van de kinderen de school kan betalen. De andere kinderen kunnen op school komen via een formulier, dit moet worden ondertekend door de chief van hun wijk en een priester of imam. Het is heel belangrijk voor de kinderen om de eerste 6 jaar van hun leven onderwijs te volgen. Hiervoor is het Taqet programma opgezet. Als de kinderen deze jaren onderwijs volgen, verlaten ze vaak minder snel de primary school.

Een ander belangrijk punt van de school is dat de kinderen een eigen bankrekening krijgen. Voor het aanvragen van de bankrekening moet er een geboortecertificaat van het kind gemaakt worden. Dit certificaat zorgt ervoor dat het kind rechten krijgt en wordt erkend door de regering. . De bankrekening zorgt er ook voor dat de ouders zich meer voor het kind gaan inzetten.

Voor de ouders zijn er meer mogelijkheden. Ze kunnen van de school een microkrediet krijgen, dit is een soort lening waarmee ze een eigen bedrijfje kunnen opzetten. Hiermee kunnen ze geld verdienen, waarmee ze de lening terug kunnen betalen. Ze kunnen er ook het schoolgeld van hun kind mee betalen.

Na een lange speech van de headteacher krijgen we een rondleiding over het terrein. We gaan naar de lokalen van de kinderen om ze te ontmoeten. Zonder dat we elkaar kunnen verstaan, wordt het toch een hele bijzondere ontmoeting. Ook al hebben ze in hun leven heel weinig, in hun leven maken ze heel veel plezier. Na de rondleiding door de school hebben we met alle leerlingen bomen geplant. De bladeren van de bomen kan je als medicijn gebruiken. Een Afrikaans medicijn natuurlijk, als je maar op de blaadjes kauwt, zal je genezen. De bomen die we planten zijn ook symbolisch, de groei van de boom staat voor de groei die wij in ons leven maken. Achter de school is ook een klein groentetuintje. Samen planten we daar kool. Als die is volgegroeid kan daar weer een lunch voor de kinderen van worden gemaakt.

Na de gezamelijke lunch maken we samen muziek. Daarna mogen we iets heel speciaals doen. We gaan de schoenendozen, die via de actie schoenmaatjes naar Kenia zijn gekomen, uitdelen. Alle leerlingen van het African Pride Center krijgen een schoenendoos. De blijdschap bij het openen van de dozen is niet te beschrijven. Er verschijnen autootjes, poppen, schriften, pennen en 80 kinderstemmetjes die nog nooit zó iets moois hebben gezien. Na een hele bijzondere dag in Kawangware vertrekken wij weer naar onze bussen. Het is moeilijk om al die kinderen te zien, die we geen schoenendoos kunnen geven. Toch vertrekken we toch met een glimlach. We hebben vandaag zo veel kinderen blij gemaakt. Deze dag zullen we nooit meer vergeten!

Door: Sarah Anderson

Na een bijzonder en warm welkom, heel veel plezier en lachen met de kinderen, is het tijd voor het heftige onderdeel van de dag; de sloppenwijken. In groepen van vijf lopen we met een van de kinderen die bij de “African Pride Center” op school zitten mee naar hun huis. Ik mag met Brian meelopen, hij is drie jaar oud en woont in een van de kleinere sloppenwijken van Nairobi.

De ochtendregen maakt onze tocht lastiger, alsnog verandert de expressie van Brian’s gezicht niet. Onder de modder, tussen het vuilnis, de geur van houtskool en eten wat de allerarmste aan de zijkant van de weg verkopen slaat mijn neus op hol. Terwijl ik heel diep in gesprek ben met Mike, probeer ik tussendoor zoveel mogelijk rond te kijken en alles in me op te nemen. Nog nooit voel ik me zo erg aangekeken. De lachende kinderen met hun geschreeuw van “Hello, how are you?” en de blik van alle volwassenen die ons intrigerend aankijken is te vergelijken met de tegenstelling tussen arm en rijk in Nairobi; aan de ene kant leven mensen in de aller ergste omstandigheden en aan de andere kant in pure luxe.

Uiteindelijk komen we bij Brian zijn huis aan. Van buitenaf ziet het er lang niet zo erg uit in vergelijking met andere huizen in de sloppenwijken. Zonder op te letten loop ik tegen de natte was aan. Fris, koel en met een schone geur in mijn neus begin ik de volgende acht waslijnen te ontwijken. Nadat we onze smerige schoenen buiten uit hebben gedaan, lopen we de open armen van bijna de hele familie. Ook al is het onwijs krap en donker van binnen, de vrolijke paarse bankbedekking maakt de donkere boel licht. Alle vragen worden zonder moeite beantwoord met ons gids die alles vertaalt, maar alsnog is de schaamte van Brian’s moeder te merken. Toen ze nog zwanger was vertrok haar man en ging zij met haar moeder samenwonen: Brian’s oma. Zij straalde van geluk, maar haar ogen lieten zien hoe overwerkt en moe zij was. Zelfs als oma moet zij voor acht mensen zorgen. Gelukkig maakt zij gebruik van het “African Pride Centre’s” microkrediet programma en gaat het de laatste tijd heel goed met het verkopen van lakens en materiaal. Dit betekent dat alle schoolrekeningen, de huur en elektriciteit netjes afbetaald kunnen worden. Brian begon zijn opleiding als een van de 60% kinderen die gratis naar school ging, maar vanwege het gebruik van het microkredietprogramma kan zijn oma ervoor betalen. Dit creëert ruimte voor nieuwe leerlingen en geeft hun een kans voor een betere toekomst.

De 1 m² ruimte wat ze hun keuken noemen en de piepkleine slaapkamer volgepropt met matrassen, dekens, en tassen met alles wat ze bezitten raakt je toch vrij diep van binnen. Op de ene houten muur zijn alleen maar de verplette dozen voor tegen de kou en privacy te zien. Ook al ziet dat hout er mooi uit van buiten, de ruimte tussen elke plank is letterlijk te groot. Aan de andere kant van de kamer spat de Keniaanse cultuur ervan af door de prachtige stof die heel precies en netjes de muur bedekt. De dag van de hele familie werd gewoon stilgezet omdat wij hun kwamen op.zoeken. Daar ben ik hun heel dankbaar voor, want verhaal van de familie van Brian is er een die ik wel honderd keer opnieuw in Nederland wil vertellen.