Dag 3

Door: Nora Anmiri.

We zijn nu bij Mama Fatuma goodwill children’s home. We lopen de trap op naar boven naar een kamer. Sarah vertelt ons wat Mama Fatuma precies inhoudt. “Het is een weeshuis waar kinderen hun ouders zijn verloren aan Aids. We leren deze kinderen om zelfstandig te worden zodat ze rond de leeftijd van 18 jaar op zich zelf kunnen wonen.” We lopen nu naar beneden en zien een vrouw kleren wassen. De mensen hier wassen met de hand en Sarah laat ons zien op welke manier de kleding hier wordt gewassen. We lopen nu naar een kamer waar allemaal naaimachines staan. Ze oefenen eerst op bruin papier voordat ze met stof aan de slag gaan. Een verdieping hoger heb je een lokaal waar computers staan voor de kinderen om cijfers en letters te leren. We lopen nu weer naar beneden om de slaapzalen te zien, de jongens en meisjes slapen apart. De kleine meisjes slapen met zijn drieën in een bed en de grotere meisjes hebben wel een apart bed. Een verdieping boven slapen de jongens. Er zijn meer jongens dan meisjes. Weer naar beneden om de keuken te zien, het is een heel kleine keuken. We lopen nu naar boven om met de kinderen een praatje te maken. We hebben twee mensen die radio maken. Elijah Oludch wil later journalist worden. Hij vond het heel leuk om mensen te interviewen en mensen op te nemen. Ik zit echt met een heel grote lach te kijken hoe Elijah Oludch zit te genieten. We gaan nu wat drinken. Ik heb nog een gesprek gehad met Elijah Oludch. Twee schoolkinderen gingen wat vertellen hoe ze hier zijn terecht gekomen. De verhalen hebben me echt geraakt. Nu gaan we dansen en zingen. We hebben Jambo Jambo gezongen en hebben heel veel gedanst. We lopen nu naar beneden om een groepsfoto te maken. Nu gaan we naar Dendora secondary school.

Door: Sarah Anderson

May the road rise up to meet you,

may the wind be ever at your back.

May the sun shine warm upon your face,

And the rain fall softly on your fields.

And until we meet again;

May God hold you in the palm of his hand.

Door Barbara:

Op dit moment zijn we bij de Dandora Secondary school en ik heb een aantal minuten geleden kennis gemaakt met de Keniaanse kinderen. Ik loop naar buiten en er komt een meisje naar me toe lopen. “Hi, what is your name?” Ik vertel haar dat ik Barbara heet en vraag haar hoe het met haar gaat. Ze vertelt dat ze het leuk vindt dat wij haar school bezoeken. Ze heet Avreel en samen lopen we naar het lokaal waar we gaan lunchen. Ik vraag haar wat voor dromen ze heeft voor in de toekomst en ze vertelt me dat ze advocaat wil worden. Ik begin te lachen en zeg dat het me opvalt dat veel kinderen in Kenia deze droom hebben. Vervolgens hebben we het over het onderwerp HIV/aids. Op deze school hebben ze een club waarbij de kinderen voorlichting krijgen over HIV/aids. Waar ik me erg over verbaas is dat veel kinderen vertellen dat ze ook met hun ouders over aids praten. Dit had ik totaal niet verwacht. Avreel heeft het geluk dat ze allebei haar ouders nog heeft, dat is hier zeker niet vanzelfsprekend.

Ondertussen zijn we bij het leslokaal aangekomen. Vanwege de beperkte ruimte moeten we buiten wachten en dit is een mooi moment om foto’s te maken. Kinderen zijn dol op camera’s en dat is hier in Kenia niet anders. Avreel vraagt of ze zelf een foto mag maken en ik geef haar mijn camera. Met een grote glimlach op haar gezicht pakt ze de camera en zet haar vrienden op de foto. Op mijn gezicht is ook een glimlach te zien. Het is geweldig om te zien hoe ze genieten van het fotograferen. Willeke vraagt of we komen want een aantal mensen zijn klaar met eten. Avreel pakt mijn hand en we gaan naar binnen. We wassen onze handen en sluiten aan in de rij voor het eten. Er is geen plaats meer in het lokaal voor Avreel en dus delen we een stoel en een tafel. Met grote verbazing zie ik hoe snel ze haar bord leeg heeft en voor de tweede keer gaat opscheppen. De mensen hier eten zoveel!

Na de lunch gaan we terug naar de stenen schuur en daar hebben we een gesprek over haar familie, de school en HIV/aids. Ze vraagt zich af of wij in Nederland ook speciale clubs hebben om over aids te praten. Ik vertel haar dat aids in Nederland geen groot probleem is. Dit is iets wat ze zich maar moeilijk voor kan stellen. “Is er dan niemand in je familie die aids heeft?” vraagt ze heel verbaasd. Gedurende het gesprek heeft ze heel de tijd mijn hand vast die ze niet meer loslaat. Ik bedank haar voor het gesprek en sta op om naar iemand anders te gaan. Ik ben benieuwd naar de verhalen en het verleden van anderen maar Avreel laat me niet los. Ze blijft me omhelzen en mijn hand vasthouden.

Na de gesprekken moeten we toneelstukjes verzinnen, liedjes zingen en gedichten voorlezen die gaan over HIV/aids. Ik zit bij de groep die een toneelstukje moeten spelen. Het is een heel serieus onderwerp maar tijdens het verzinnen hebben we toch ook een hoop plezier. Een andere groep heeft een dans en ze vragen of wij ook mee willen doen. Natuurlijk willen we dat! Het dansen met z’n allen is puur genieten. We denken even niet aan alle problemen maar maken gewoon een hoop plezier.

Mone speelt nog een liedje op de gitaar en dan is het echt tijd om afscheid te nemen. We geven foto’s aan de kinderen en wisselen e-mailadressen uit. Hand in hand loop ik met Avreel naar de bus. “Ik houd van je” zegt Avreel en ze geeft me een dikke knuffel.