Dag 1

Door: Annelot Jumelet
Onze reis begint op Schiphol om half 9 bij het rood met wit geblokte meeting point. Blijde gezichten zijn omgeven door koffers, familie en desinfecterende handgel. Als het moment daar is komen we bij elkaar voor een groepsfoto, dan pakken we onze spullen en lopen we naar gate F7. Daar zitten we dan, op de koude tegels van de Schiphol vloer. We wachten, maar tegelijk zijn we al onderweg. De sfeer in de groep is goed als we het vliegtuig in lopen en allemaal onze plekjes vinden, maar vijf uur later zijn we de synthetische blauwe vliegtuigstoeltjes en het geruis van de motoren meer dan zat. We willen de Afrikaanse zon op onze gezichten voelen en de aarde onder onze voeten.

Om 9 uur is het dan zo ver, we stappen over van onze KLM vlucht op een Kenia Airways vlucht in Nairobi. We voelen, zien, ruiken Afrika voor het eerst. De wind en de regen zijn warm en het ruikt naar zomer en een regenbui. Daar, in Nairobi hebben we nog wel een spannend momentje meegemaakt toen onze cameraman Rick zijn paspoort kwijt was.. Een beetje bedroeft lopen we zonder Rick en Martijn door de Afrikaanse nacht het vliegtuig in. Als  iedereen is gaan zitten en het vliegtuig zich klaarmaakt om te vertrekken komen Rick en Martijn aangerend, mét het paspoort van Rick. Natuurlijk krijgen ze een luid applaus van ons. De Kenianen moeten wel gedacht hebben..

Na twee en een half uur vechten tegen de slaap komen we aan in Addis. Het vliegveld is heel groot, licht en modern. Bij aankomst worden we opgewacht door onze contactpersonen en onze gids ons op in de aankomsthal. Het is een warm onthaal met bloemen, lachen en tranen. Wij zijn de enige blanken op het vliegveld en dus staart iedereen ons aan en worden we vaak op de foto gezet. Na de fotosessie lopen we naar de parkeerplaats waar witte busjes en blauwe taxi’s staan geparkeerd. Een groep mannen met petjes kijkt ons wantrouwig aan. Het ruikt naar groene struiken met grote roze bloemen. Drie van de witte busjes zijn voor ons bestemd. Op het dak zit een bagagerek en hup, daar gaan één voor één de koffers naar boven. Onze chauffeur zet een vrolijk muziekje op en zo rijden we Addis in. In de schaduw van de nacht zien we net buiten het vliegveld enorme gebouwen in eindeloze houten steigers staan. Overal staan kleurige graafmachines maar verder is er geen auto te bekennen op de lange rechte weg. Langs de weg zien we wel af en toe een vuurtje branden waar groepjes mensen omheen schuilen. Ook zitten er mensen in doeken gehuld tegen muurtjes aangeleund en soms rent er een hond. De omgeving verandert. Grote moderne complexen afgewisseld door kleurige winkeltjes gemaakt van golfplaten en hout. Wat een land. Wat een stad.

Onze chauffeur zet de bus aan de kant van de weg op een smalle parkeerplaats. Vele witte en zwarte handen halen de op elkaar gepakte bagage uit de rekken op het dak. Ons hotel is scheef, roze en ongeveer 5 verdiepingen hoog. Uit een van de verlichte ramen kijkt een man ons aan. We slepen onze bagage over marmeren trappen en vloeren met grote barsten erin. Dan, 10 trappen later, staan we op grijze vloerbedekking voor een houten toonbank. Er staat een bosje verwelkte nepbloemen op. Iedereen krijgt een sleutel aangereikt, dan volgen er nog meer trappen. De kamers zijn ruim, de bedden zijn klein. Er is een spiegel zonder lijst, een houten kast, een net iets te klein bed en een tv die op standbye staat. De badkamer is klein en wit met bruine vlekken op de muur en felle verlichting. Op het plafond zitten glazen platen met een patroontje. De bedden worden gecontroleerd op kakkerlakken en dan gaan we slapen. Onder het genot van het getjilp van krekels dromen we al van de nieuwe morgen.