tatoeage

28 februari 2008…
Thuisgekomen van een geweldige reis, Going Global Oeganda 2008, vol van alle emoties en verhalen, blijft de gedachte terugkeren om een tatoeage te laten zetten die Oeganda voorgoed bij me laat zijn…

26 juni 2008…
De uitreiking van mijn VWO- diploma. Na een mooie speech krijg ik de schrik van mij leven. Terwijl ik naar de tafel loop waar mijn diploma op me ligt te wachten om getekend te worden, zorgt een hogere macht ervoor dat mijn gezicht zich draait naar het grote scherm dat achter me hangt. Ik kijk recht in het gezicht van Robbert. De ex- kindsoldaat uit Oeganda die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. De jongen die, zonder dat hij het wist, mijn hart heeft beschadigd op een geweldige manier. Met tranen in mijn ogen loop ik trillend naar de tafel toe. Ik teken mijn diploma en maak, terwijl ik naar mijn plaats terug loop, een afspraak met mezelf. De tatoeage komt er, wat en wanneer weet ik nog niet, maar hij komt er.

Begin februari 2009
Ik heb mijn besluit genomen. Nu mijn ouders nog overtuigen. Want ondanks dat ik inmiddels achttien ben en dus mag beslissen over mijn eigen lijf, blijft er één uitspraak van mijn moeder in mijn hoofd spelen: “als je ooit een tatoeage neemt, dan doe je dat als je het huis uit bent, want je komt er bij mij niet meer in!”.
Vol goede moed ga ik naast moeders op de bank zitten. “Mam, ik wil even met je praten…”. Wonderbaarlijk genoeg valt er geen alleszeggende stilte als ik mijn plan heb toegelicht. Het enige antwoord dat ik krijg is: “Als jij dat wil… Je hebt er in ieder geval goed over nagedacht”. Niet erg bevredigend dus, maar het overtuigen van mijn moeder is in de meeste gevallen toch een onuitvoerbaar plan, dus ik doe het er maar mee.
Een week later sta ik in de tatooshop om een afspraak te maken.

20 februari 2009
Precies een jaar nadat ik de eerste woorden van mijn reisverslag op papier zette, op 20 februari 2009 om 13:00, begint mijn tatoeage- avontuur…
Mijn zusje vraagt me nog minstens vijf keer of ik het echt zeker weet, de vrouw die hem gaat zetten tekent mijn tatoeage helemaal uit tot we allebei tevreden zijn, en ik… ik ben, tegen verwachting in, de rust zelve. Zet hem er maar op!
Een half uur later sta ik weer buiten. Trots, blij, gelukkig en toch ook emotioneel tegelijk. Vanaf nu is Oeganda voor altijd bij me, maar vanaf nu zal ik vaker mijn verhaal moeten doen. Iedereen die de tatoeage ziet zal willen weten wat er staat en waar het voor staat…
Thuisgekomen is moeders toch wel nieuwsgierig en bij het zien van de Grijze Kroonkraanvogel op mijn enkel kan ze nog net de woorden “hij is mooi geworden” inslikken. Bij de “m” van “mooi” bedacht ze dat het uitspreken van die woorden haar gezag drastisch zouden veranderen. Dus werd het: “hij is m… in ieder geval bescheiden”. Maar nog geen week later zal ze trots aan iedereen op de voetbalclub vragen: “Heb je de tatoeage van Kirsten al gezien?”.
En de vader dan… Pa vraagt alleen maar: “En? Heb je spijt?”. Bij het horen van mijn, duidelijk overtuigende, “nee!” knikt hij tevreden en zegt hij: “dan vind ik hem mooi!”.

Nu, met de zomer in het vooruitzicht en al minstens vijftig vragen over de tatoeage achter me, ben ik nog steeds blij met mijn tatoeage. Hij is goed genezen, hij ziet er mooi uit en het verhaal is nu voor altijd bij me. Ik zal niemand aanraden om het te doen, dat is en blijft een persoonlijke beslissing, maar ik zal het ook zeker niet afraden als iemand me advies vraagt. En als er nu iemand aan me vraagt: “deed het veel pijn?”, dan zeg ik alleen maar: “nee, echte pijn deed het niet. Echte pijn heb je als je voor het leven getekend ben door een geweer”.
Voor mij weten mensen als Robbert wat echte pijn is. Pijn die nooit meer zal verdwijnen. Pijn die, door het horen van de verhalen in Oeganda, voor altijd een beetje in mijn tatoeage zal blijven zitten…… 
Door: Kirsten Houweling