reisverslag

Het lijkt alweer lang geleden dat we voor de laatste keer met een liedje werden gewekt om uurtje of vier in de morgen. Einde van een fantastische week waarin ik heel veel heb gezien, mensen heb ontmoet. Treurige momenten maar toch ook heel veel warme ontmoetingen. Dat ik deel heb mogen uitmaken van een fantastische groep jongeren. Met lieve collega’s en begeleiders. De wandeling, door Blantyre met Janneke en Agnes, indrukwekkend. Nu eens een keer niet met een grote groep.  Alsof we nu pas echt in Afrika waren liepen we, nagestaard en aangesproken, tussen de donkergekleurde menigte door een weg heuvelopwaarts en beleefden zo een zeldzaam uur. De ontmoeting met een alleenstaande vrouw buiten voor haar gare huisje met haar kindertjes. Het moment waarop ze tranen in haar ogen krijg als ik haar aan het einde zeg dat ik ze een dappere vrouw vind. Kostbaar, even echt contact.

En verder natuurlijk al die lachende, gillende, enthousiaste kindertjes die niets liever willen dan op de foto te gaan. De talloze gesprekken met jongeren en ouderen. Het prachtige weer, een week hoogzomer in februari. De prachtige natuur, mistflarden in de bergen met lage luchten. Mensen langs de weg, altijd mensen langs de weg. Sjouwend met van alles op hun hoofd. Ook bijzonder het moment dat de antwoordkaarten op wenskaarten van leerlingen van mijn school in Wijk en Aalburg werden ingevuld in een klas met 104 kinderen bij zeker 35 graden hitte en later in de jeugdgevangenis bij Zomba, waar ik  met de laatste achtentwintig stuks evenzoveel jongens heb blij gemaakt.

De momenten samen in de kring, hand in hand met zijn allen. Ontroerend en heel speciaal. Een geweldige reis is weer voorbij en toch ook weer niet. In de herinneringen zal hij altijd doorgaan. Het voelt als iets kostbaars dat je is overkomen en dat je nooit meer kwijt zult raken.

Henk van Noorloos
Docent Willem van Oranje College
Wijk en Aalburg