praatje bij plaatje

Manthoc - Lima

Zesentwintig februari 2004. Qua datum klinkt het als een lange tijd geleden, maar voor mijn gevoel is het nog zo dichtbij. Het was de eerste dag dat we op Peruaanse bodem echt op reis gingen en ons eerste project bezochten in de sloppenwijken van Lima: Manthoc.
Het inmiddels al 32 jaar geleden gestarte project is een echte beweging van en voor jongeren. In een land waar elk lid van het gezin hoort bij te dragen aan de huishoudpot om de eindjes bij elkaar te knopen is het vanzelfsprekend dat ook de kinderen meehelpen met werken. Dat daarbij de rechten van de kinderen niet altijd gerespecteerd worden is een feit. Manthoc zet zich dan ook in om de situatie van de kinderen zo veel mogelijk te verbeteren. Zo kunnen werkende kinderen die problemen hebben met bijvoorbeeld hun werkgever terecht bij de organisatie, maar ook aan de nodige recreatie wordt gedacht.

Het is echter vooral de proactieve houding van de organisatie die mij zo heeft geraakt. Maatschappelijk onrecht kan namelijk het beste bestreden worden door de sociale positie van getroffenen te verbeteren. Door scholing en ondersteuning wordt er gezorgd dat de kinderen meer zelfrespect en zelfvertrouwen krijgen, zodat ze zich meer bewust zijn van hun rechten en zich minder snel laten uitbuiten. De aan het project deelnemende kinderen zetten zich bovendien actief in voor de organisatie, door bijvoorbeeld oud papier in te zamelen om zo uitstapjes te kunnen bekostigen. Het is ongelofelijk om te zien hoe deze kinderen in hun moeilijke situatie zo daadkrachtig zijn en zo enorm veel respect afdwingen. Niet overleven door liefdadigheid maar door eigen inzet en zelfredzaamheid staat voorop. De organisatie is inmiddels zo succesvol dat zij zelfs op internationaal niveau vertegenwoordigd wordt. Ik kan mij dan ook alleen maar aansluiten bij de droom van de organisatie dat “het werkende kind met zijn inzet zal overwinnen en zijn gevecht als fijn gezang richting vrijheid zal zijn”.

Arjan de Jong
Peru 2004