Politiek en Bestuur

De koloniale grenzen, bedacht door Groot-Brittannië om Oeganda af te bakenen, groepeerden een grote verscheidenheid aan etnische groepen met verschillende politieke systemen en culturen. Nadat in 1962 de onafhankelijkheid werd verkregen, brak dan ook meteen een periode van onrust en oorlog uit tussen verschillende bevolkingsgroepen.

In 1971 kwam Idi Amin aan de macht. Hij werd een van de ergste dictators die Afrika ooit heeft gekend: onder zijn regime (1971-1979) werden ongeveer 300.000 tegenstanders op gruwelijke wijze vermoord.  Iedereen was dan ook blij dat in 1980 Milton Obote de macht overnam. Maar helaas, hij bleek ook een dictator. Door een guerrillaoorlog en schendingen van de mensenrechten kwamen nog eens minstens 100.000 mensen om het leven. Het bewind van Yoweri Museveni sinds 1986 heeft relatieve stabiliteit en economische groei gebracht. Museveni is tot op de dag van vandaag president van Oeganda.

Museveni voerde vijf jaar lang een jungle-oorlog tegen het schrikbewind van dictator Milton Obote. Na vijf jaar oorlog kreeg hij de macht over het land. Museveni gebruikte als één van de eersten op grootschalige basis kindsoldaten. Eenmaal aan de macht vestigde hij een systeem waarin geen politieke partijen waren toegelaten. Onlangs heeft Museveni de grondwet aangepast, zodat een president gekozen kan worden voor meer dan twee termijnen. De laatste verkiezingen heeft hij gewonnen en hij is nu voor de derde bestuursperiode president.

In het noorden van Oeganda is het vaak onrustig. Sinds twintig jaar voert de rebellengroep LRA (Lord’s Resistance Army, oftewel ‘Verzetsleger van de Heer’) hier een gewelddadige strijd. Dit rebellenleger, dat grotendeels uit kindsoldaten bestaat, wordt aangevoerd door Joseph Kony. Kony heeft zichzelf uitgeroepen tot profeet en wil een staat uitroepen die gebaseerd is op zijn eigen uitleg van de bijbelse Tien Geboden. Maar wat zijn echte bedoelingen zijn, is niet duidelijk. President Museveni en de internationale gemeenschap hebben enkele pogingen gedaan de rebellen te stoppen, maar tot nu toe zonder resultaat.

Een groot deel van de (zuidelijke) Oegandezen lijkt totaal niet geïnteresseerd in wat er in het noorden gebeurt. De bevolking wordt als achtergesteld gezien en de ‘primitieve’ Karamajong (nomaden) tellen al helemaal niet mee. Terwijl het zuiden bezig is met economische groei en ontwikkeling, gaat de gewapende strijd in het noorden dus gewoon verder.