Verslag 5

Werelddocent

Scholenacties > Werelddocent > Reisverslag Malawi > Verslag 5

Afscheid nemen

Voor altijd afscheid nemen van Malawi?

Voorafgaand aan de reis dacht ik tijdens deze reis niets te kunnen bereiken.

Ik was ervan overtuigd dat het een meerjarig proces zou worden, waar meerdere groepen bij betrokken zouden zijn.

Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat dit wel degelijk kan!

Leerkrachten die gelijk je tips in de praktijk brengen, super!

Verder ben ik blij dat ik deze bijzondere reis heb mogen meemaken.

Malawi is een mooi land met prachtige mensen en wat is het bijzonder om te zien en te voelen hoe dicht zij bij God leven.

Een unieke ervaring met geweldige mensen!

Annemarie

We ‘ll meet again!

De afgelopen drie dagen hebben in het teken van afscheid nemen gestaan. Wat zijn de Malawiaanse mensen die we ontmoet hebben ontzettend positief en dankbaar. Ik voelde me regelmatig ongemakkelijk bij het zien van alle pompoenen, suikerrietstengels en eieren die de kinderen als dank gaven terwijl ze zelf niets hebben. De ingestudeerde dansen en gedichten door de kinderen en de afscheidsceremonies waarbij we de eregasten waren. Ongelooflijk!

De Malawiaanse collega’s spraken de uitdrukkelijke wens uit dat wij als Werelddocenten in dezelfde groepssamenstelling terugkeren om te zien waar zij verder zijn gegaan. Mijn zegen krijgen ze, ik ga ervoor!!

Ien

A special place in my heart

Er zijn veel plaatsen in de wereld. Ik kan er heen reizen en ze bezoeken. Sommige plaatsen geef ik een speciaal plekje in mijn hart. Embangweni is nu ‘a special place in my heart’.

Er zijn veel mensen in de wereld. Ik kan naar ze toe gaan en ze bezoeken. Sommige mensen geef ik een speciaal plekje in mijn hart. De mensen in Malawi die ik heb ontmoet en de worldteachers van onze groep hebben nu een ‘a special place in my heart’.

Johan

Missen

Wachtend op het vliegveld van Nairobi lees ik een verhaal uit “Misschien wisten zij alles” geschreven door Toon Tellegen. Het verhaal kan niet mooier verwoorden hoe Caroline en ik (Arlette) ons op dit moment voelen.

Op een ochtend klopt de mier al vroeg op de deur van eekhoorn.

‘Gezellig,’zei de eekhoorn.

‘Maar daar kom ik niet voor,’zei de mier.

‘Maar je hebt toch wel zin wat stroop?’

‘Nou ja een klein beetje dan.’

Met zijn mond vol stroop vertelde mier waarvoor hij gekomen was.

‘We moeten elkaar een tijdje niet zien,’zei hij.

‘Waarom niet?’vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zomaar langskwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.

‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’zei de mier.

‘Missen?’

‘Missen.’ ‘Je weet toch wel wat dat is?’

‘Nee,’zei de eekhoorn.

‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’

‘Wat voel je dan?’

‘Ja, daar gaat het nou om.’

‘Dan zullen we elkaar dus missen,’zei eekhoorn verdrietig.

‘Nee, zei de mier, want we kunnen elkaar ook vergeten.’

‘Vergeten! Jou?!’riep de eekhoorn.

‘Nou,’zei de mier. ‘Schreeuw maar niet zo hard.’

De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.

‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht.

‘Heden’

Echt contact maken met mensen vind ik zo magisch,

Je ontmoet, je kijkt, je luistert en als je echt verbindt voelt dat fantastisch.

Het helpt mij beseffen wie ik ben en waar ik sta.

Met passie kijk ik naar de mensen in dit warme hart van Afrika,

zij laten mij zien dat er maar één belangrijk moment is in het leven,

een moment waarin je enkel en alleen maar bestaat,

en je niet meer bezig bent met toekomst of verleden.

maar alleen maar met het waardige moment van het heden.
In dit heden heb ik scholen mogen bezoeken en het onderwijs gepeild,

‘The First step to education is to show love and affection to your child’

Deze liefde is universeel en mag ik vanuit Malawi weer meenemen naar mijn eigen fijne klas,

Malawi bedankt, voor wie jij voor mij was.

In het hier en nu voel ik dat dit indringende bezoek,

iets in mij los maakt waar ik al een poosje naar zoek.

Jeannette

Een emotioneel slot.

De vorige keer schreef ik over “een emotioneel begin” op de eerste dag van onze school bezoeken.

Nu schrijf ik over de laatste dag en het afscheid van de school waar we de tweede week met onze subgroep naar toe zijn gegaan.

Na drie intensieve, leerzame en inspirerende dagen had de school een afscheid georganiseerd waar je helemaal stil van werd.

Alle kinderen hebben voor ons gedanst op Afrikaanse muziek en daarna kwamen de cadeau’s: manden vol pompoenen, aardappelen, rietsuikerstengels, fruit en als klap op de vuurpijl een echte levende kip! De kinderen hadden dit van thuis mee genomen naar school voor de mzumba (blanke mensen).

Ze hebben het zelf zo hard nodig en toch stonden de ouders van de kinderen dit af aan ons.

Voor mij was dit een zeer emotioneel moment. Vooral de kip. Die geeft aan hen alle dagen een ei en die kip is uit dankbaarheid aan ons geschonken.

De vriendelijkheid, dankbaarheid, maar vooral de glimlach van de mensen uit Malawi zal ik de rest van mijn leven niet meer vergeten.

Veronique

Eén moment van gekheid

Eén moment van gekheid heeft geleid tot een super mooie reis. Samen hebben we ons in januari opgegeven voor deze reis maar we hebben toen nooit kunnen denken wat deze reis ons zou bieden. We hebben samen een kamer gedeeld maar we hebben ook onze school- en groepservaringen gedeeld. Allebei hebben we andere scholen bezocht, andere werkvormen geïntroduceerd en andere leraren en leerlingen ontmoet. Maar overal hebben we lieve, vrolijke en belangstellende mensen ontmoet die hart hebben voor goed onderwijs.

We hebben ervaren wat je kunt geven maar ook dat je van de mensen die om je heen zijn ook heel veel kunt ontvangen. Het enthousiasme van zowel leraren als kinderen was fantastisch.

Het werk wat zij verzetten is onbeschrijfelijk.

Deze reis heeft diepe indruk op ons gemaakt en we hopen dat we ons verhaal in Nederland aan heel veel mensen kunnen en mogen vertellen.

Gelske en Gerda.

14 Dagen Malawi…wat een ervaring!!

Terugkijkend op de afgelopen 2 weken kan ik allen maar zeggen dat het onbeschrijfelijk was. Ik heb grote bewondering en diep respect gekregen voor de leraren, die vaak met meer dan 125 kinderen in een klas zaten én voor de kinderen die al niet meer om individuele aandacht vragen omdat het toch niet gegeven kan worden.

Kinderen van een jaar of 10, die ’s morgens al hebben moeten zorgen voor jongere broertjes en zusjes en die dan toch om half 8 op school zijn, nadat ze eerst 1 uur hebben moeten lopen!

Onze ontvangst en ons afscheid waren hartverwarmend, zelf emotioneel voor mij, vooral bij de gedachte dat we maandag weer in Nederland aan het werk gaan met alle mogelijke middelen die we graag hebben!! In een klas van meer dan 100 kinderen deelde ik pennen uit omdat ze hun werk niet konden maken omdat ze geen potlood/pen hadden. Ik ben gestopt… ik was bang dat er kinderen onder het voetvolk zouden komen…! Ik heb de pennen aan de juf gegeven!

Vaak zal ik nog terugdenken aan deze onvergetelijke tijd.

Ik hoop van harte dat we als hechte groep het volgend jaar de mogelijkheid krijgen om ons werk voort te zetten. Door verschillende mensen werd er met klem om gevraagd en ikzelf zie ook wel het voordeel van kennis hebben van de betreffende school, zodat al vanaf de eerste dag het werk hervat kan worden. Het vertrouwen van alle leerkrachten hadden we, de tijd was jammer genoeg te kort!
Truus

Nooit meer vergeten.

En ..nooit meer vergeten. We zijn bezig met de terugreis en hebben genoeg tijd om de reis te laten bezinken. Een hele ervaring voor mij met bijzondere en aparte gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld een bezoek in een donkere ruimte vol met biddende studenten volledig in trance.

De schoonheid van het land in alle facetten, de open en bijzonder vriendelijke mensen uit Malawi en de natuurlijk wederom de sterrenhemel.

Het land en de groep mensen waarmee ik heb gewerkt heeft mij veel gebracht en zal mij nog wel meer brengen want het zal niet de laatste keer zijn dat ik in Malawi ben geweest.

Robert

Het zit er op. We gaan naar huis. Voorgoed met de rode kleur van Malawiaanse aarde in mijn hoofd en in mijn huidplooien, met de ongelooflijke sympathie van dit volk in mijn hart, met de innerlijke tranen om de schrijnende armoede, met de oogverblindendheid van de pracht van het groen. En vooral: met de droom van een betere toekomst voor dit land. Dat zal nog even duren, misschien zelfs nog heel lang. Het maakt uit waar je geboren bent, waar je genen toevallig zijn neergelegd. Maar er is een troost: de menselijke geest overwint het fysieke tekort. Een korter leven betekent niet dat dit niet tevreden geleefd kan worden. Dat is wat ik hier gezien heb, zonder de grote schaarste aan van alles en nog wat weg te willen romantiseren. Armoede en schaarste zijn de natuurlijke staat van de mens. De Afrikaan is ons grootste voorbeeld voor hoe daarmee om te gaan. Wij zijn het die uitzonderlijk zijn. Een beetje nederigheid past daarbij.
Dankjewel Edukans, voor deze ervaring.
Louis